BOEKBESPREKING. 497 
king hebbende op vorm, kromming en schijfgrootte. Voor abnor- 
maal houden de oogartsen in ’t algemeen de extreme varianten, 
de microcornea, en de macrocornea; verder de keratoconus d. i: 
de in het midden kegelvormig toegespitste cornea. De micro- 
cornea wordt dan als ontwikkelingsstoornis opgevat en komt als. 
zoodanig voor of vergezeld van andere afwijkingen, ook als onder- 
deel van een in zijn geheel minder ontwikkeld oog (microphthal- 
mus). Over de megalocornea bestaat verschil van meening, som- 
migen (Fuchs, WECKER, LANDOLT e.a.) erkennen haar alleen als 
gevolg van een tot stilstand gekomen aangeboren drukverhooging 
in het oog (buphthalmus of hydrophthalmus), anderen (bijv. HORNER, 
SEEFELDER, KAYSER e.a.) kennen haar een eigen bestaansrecht toe 
met een eigen overervingstype (gelijk bij kleurenblindheid, d. w. z. 
via de niet-aangetaste vrouwen). STÄHLI erkent het bestaan van 
eef!‘ zelfstandige megalocornea. Tot dezelfde slotsom komt ALFRED 
HUTENBAUM, maar hij verschilt van STäHLi in de waardeering 
ervan. Terwijl S. nl. de megalocornea beschouwt als een extreme 
variant van de normale schijfgrootte der cornea, die dan wel is 
waar andere ziekelijke gevolgen kan veroorzaken (bijv. lens- 
luxatie, randtroebeling (of embryotoxon) meent K., dat juist daarom 
de megalocornea als apart type moet worden opgevat, terwijl de 
grens tegenover de. uiterste hoornvliesgrootte bij 13 à 135 m.M. 
moet gezocht worden. Als andere aangeboren ooggebreken, die 
de megalocornea vergezellen noemt KESTENBAUM: ectopie van de 
pupil (meest naar binnen boven), resten van een persisteerend 
pupilvlies, Melanosis corneae (bruine stippels tegen achterwand 
hoornvlies) e.a. Verder komt de megalocornea bijna uitsluitend 
bij mannen voor en is zij veel meer een familiaire aandoening 
dan de buphthalmus en neigen de hiermee behepte oogen tot 
staarvorming. De welving van het hoornvlies bij megalocornea is 
normaal, bij buphthalmus afgenomen; de laatste aandoening komt 
dikwijls eenzijdig voor en is op beide oogen niet even sterk ont- 
wikkeld, in tegenstelling met de eerste. 
P. J. WAARDENBURG. 
L. Korpre (Klin. Mon. f. A. 1921. Mrt.—Apr. 376) geeft eenige 
criteria waarmede hij meent, dat congenitale lenstroebelingen bij 
Genetica III. 32 
