



BOEKBESPREKING. 503 
Zoowel de hemeralopie als de retinitis pigmentosa zijn in deze 
familie dus recessief en van denzelfden aard; de hemeralopie 
voerde trouwens 2 maal tot blindheid. Een maal werd latent geërfd 
langs drie geslachten. 
P. J. WAARDENBURG. 
MULLER, H. J. en E. ALTENBURG. 1919. The rate of change 
of hereditary factors in Drosophila (Proceedings of the Society 
f. experimental Biology and Medecine. Vol XVII. p. 10.) 
/ 
De talrijke mutaties door Morean’s school bij Drosophila me- 
lanogaster gekweekt, gaven aanleiding zich een denkbeeld te vormen 
omtrent de frequentie van dit verschijnsel. Hiertoe vestigde men 
zijn keuze op het x-chromosoom en wel op een bepaald „geen” 
in dit chromosoom, n.m. de z.g. lethale factor, die bij aanwezig- 
heid den dood van het individu ten gevolge heeft. Wanneer een 
wijfje in een harer x-chromosomen zulk een lethale factor plotse- 
ling krijgt, moet noodzakelijkerwijze de helft der mannelijke kin- 
deren (die dit x-chromosoom van de moeder ontvangen) bezwijken 
vóór de ontwikkeling. De verhouding der geslachten wordt dan 
1:2 inplaats van 1:1. 
MULLER en ALTENBURG: hebben families van Drosophila met een 
aanvankelijk quotiënt 1:1 gedurende verscheidene generaties ge- 
kweekt en ten slotte van 385 families dit quotiënt op nieuw bere- 
kend. Er bleken toen 13 dezer een quotiënt 2:1 verkregen te 
hebben, hetgeen hier wil zeggen, dat in 1 op 30 wijfjes een nieuwe 
lethale factor was ontstaan. Andere mutaties waren in dat tijdperk 
niet waargenomen. Vervolgens werden kruisingsproeven verricht 
met het doel de aanwezigheid van de lethale’ factor op een andere 
wijze, n.m. door de koppeling van deze factor aan andere, in de 
onmiddellijke omgeving liggende factoren na te gaan. Waar de le- 
thale factor optreedt, mist men onder de kruisingsprodukten alle 
mannelijke exemplaren, die factoren bezitten vlak in de buurt van 
_ deze eerste gelegen. Bij 1062 families op deze wijze onderzocht, 
werden 20 lethale factoren gevonden, d. i. 1 op 53. Het verschil 
in frequentie met de eerste proevenreeks wordt wellicht hierdoor 
verklaard, dat daar in een warm klimaat bij kamertemperatuur (in 
