BOEKBESPREKING. 509 
alle overgangen naar het normale? Hierop antwoordt STÄHLI dat 
de laatste kenmerken enkelvoudig, het eerste imcomplex is, nl. een 
wanverhouding tusschen oogspanning en wandstevigheid, zoodat 
doer circulus vitiosus de aanvangsstadiën spoedig verergerd worden. 
Toch komen overgangsvormen wel degelijk voor; vooral bij beide 
oogen van eenzelfde persoon. Het verschil tusschen buphthalmus 
en keratoconus adstrueert STÄHLI op de volgende wijze: Buph- 
- thalmus ontwikkelt zich in de jeugd als sphaerische vergrooting 
en uitrekking, wanneer het verschil in dikte tusschen hoornvlies- 
centrum en periferie niet al te groot is; hier is ook een compen- 
| satie, een reguleerende tegenkracht, die in jonge jaren beter werkt 
en in staat is de sphaerische boven de ondoelmatige kegelvorm 
‚te verkiezen. Na de puberteit is dit regulatievermogen verminderd. 
P. J. WAARDENBURG. 

SIDNEY STEPHENSON. The Ophthalmoscope. 1910. 330; 1915. 
278. Blue sclerotics, | 
Bishop Harman. The Ophthalmoscope. 1910. VIII, 559. A pedi- 
gree of five gener. of blue scl. 

Beschrijving van een familie van 5 geslachten met 55 personen 
waarvan 31 met blauwe sclerae, alleen door vrouwen op hun 
nakomelingen overgebracht. De personen zijn gezond, maar klein. 

STRAUB. (Arch. d’Ophth. Blz. 68) weerlegt in een na zijn dood, 
door ZEEMAN uitgegeven verhandeling het werk van STEIGER, waarbij 
aan de erfelijkneid der bijziendheid te veel wordt toegeschreven. 

Hiertegenover wijst STR. op psychische invloeden, nadeel van 
schoolarbeid e.d. De grafische curve der myopielijders, in dioptrieén 
gerangschikt, vertoont niet de te verwachten typische vorm. 
P. J. WAARDENBURG. 

L. TRITSCHELLER. Beitrag zur Vererbung der familiären 
 Hornhautentartung. Kl. M. f. A. 1921. 66. 579. 
GROENOW heeft in 1917 3 opeenvolgende geslachten met deze 
aandoening beschreven. FLEISCHER heeft voor 4 families den gemeen- 


