BOEKBESPREKING. 545 
oorzaak hebben zonder correlatieve binding: veranderingen op- 
tredend in derivaten van een bepaald kiemblad; verder stofwisse- 
lings-anomalieën in de pathologie van den mensch bekend, die 
zuivere splitsing volgens MENDEL vertoonen. 
Daartegenover staan de complex veroorzaakte, correlatief gebonden 
kenmerken. Hier komen meestal afwijkingen van de wet van MENDEL 
voor; er heeft geen zuivere splitsing plaats. Terwijl reeds bij een 
eenvoudige MENDELSplitsing, als bij Drosophila, uitwisseling van 
genen tusschen vaderlijke en moederlijke chromosomen in een 
bepaald percentage voorkomt, — zal bij vereeniging van individuen 
met dergelijke complex veroorzaakte, correlatief sterk gebonden 
kenmerken, een onderlinge beïnvloeding van vaderlijken en moeder- 
lijken kiem in verschillende richtingen worden versterkt. HAECKER 
acht het niet ondenkbaar, dat hier reeds de vaderlijke en moeder- 
lijke vóórkernen van den bastaard in het moederlijk cytoplasma 
onmiddellijk na de bevruchting elkaar beïnvloeden, zonder dat dit 
verschijnsel tot de latere synapsis blijft beperkt. 
Verder vestigt HAECKER de aandacht op het feit, dat zooveel 
kenmerken, welke zuivere splitsing volgens MENDEL vertoonen, 
berusten op „genen”, welke aan alle individuen van een.ras eigen 
zijn (pluripotentie-begrip van HAECKER), waartoe de slapende 
potentie slechts behoeft gewekt te worden. Vaak zijn het ubiquitaire 
kenmerken, die dus een algemeene verspreiding bij het ras hebben, 
als b.v. albinisme, melanisme enz. Ze ontstaan meestal als mutatie 
en hebben voor de soortsvorming geen belang gehad, in tegen- 
stelling met vele complex veroorzaakte, die dikwijls het karakter 
van door selectie ontstane aanpassingskenmerken hebben, welke 
wel tot soortsvorming kunnen hebben geleid. Deze laatste kunnen 
ook wel MENDELsplitsing vertoonen, zooals het ook mogelijk is, 
dat echte soortsbastaarden mendelen, doch dit behoort tot de 
uitzonderingen. 
Ook het dominantie-vraagstuk wordt door HAECKER in verband 
met bovenbesproken opvatting onder de oogen gezien. Dat in de 
eerstbesproken rubriek van eenvoudig mendelende kenmerken de 
mogelijkheid bestaat, dat „één dosis van een geen” niet voldoende 
is het kenmerk tot ontplooiing te brengen, waardoor een inter- 
mediaire F‚-generatie ontstaat — is een bekende verklaring. reeds 
vóór HAECKER in de litteratuur gebruikt en hetzelfde geldt voor de 
Genetica III. 35 
