BOEKBESPREKING 83 
WILLIAM BEEBE. À monograph of the Pheasants. In 4 volumes, 
prijs 250 dollar. Published under the auspices of the New. York 
Zoological Society by H. F. and G. WITHERBY 326 High Holborn 
London, England. Vol. II, 1921 met de gekleurde platen XXI— 
XLIV en de photogravures 16—39, alsmede de kaarten VI—X. 
Dit deel omvat de genera Gennaeus, (kaleege fazanten), Acomus 
(kuiflooze vuurrug fazanten), Lophura (gekuifde vuurrug fazanten), 
Lobiophasis (de witstaart lel fazant) en Gallus (wilde hoenders). Het me- 
degedeelde berust op eigen waarnemingen van den auteur in de natuur 
en is zoo levendig weergegeven, dat 1k, al lezend, den tijd vergat en het 
onbehoorlijk laat was vóór ik mij ter ruste begaf. Beter aanbeveling 
kan ik niet bedenken. Ons interesseeren hier vooral de mededeelingen 
over wilde Gennaeus-bastaarden. Over de wilde hoenders zal elders in 
Genetica gesproken worden. 
Het Hoofdstuk „Wild Kaleege Hybrids” dan, omvat p. 84—97. De 
kaart op bladz. 84 toont de geographische verspreiding aan der 
Gennaeus-soorten en de streken waar bastaarden voorkomen. 
Uitgaande van de centraal voorkomende G linaeatus, een soort bij 
welke het zwart en wit op de bovenveeren ongeveer van gelijke uitbrei- 
ding is en fijn vermiculaat doorbroken is, wordt de aanwezigheid van 
twee of drie divergente lijnen geconstateerd. Naar het Noorden en 
Westen strekt zich langs de „Himalayan terai” een serie van vogels met 
donker vederkleed uit, bij welke het wit gereduceerd of op sommige 
deelen geconcentreerd is. Dit zijn van Oost naar West: horsfreldi, 
melanonotus, leucomelanus en albocristatus. leder dezer vertoont „a 
small amount of variation, but, inter se, no actual crossing has ever 
been recorded in the wild state”. 
Noord-Oost van lineatus, vinden wij een tweede lijn van Gennaeus 
fazanten, van welke nycthemerus, de zilverfazant, de meest verspreide 
is. Op het eiland Hainan is „an offshoot from this, whiteheadi, quite 
close to the typical species, but, of course, worthy of specific recognition 
on account of its complete geographic isolation”. 
Verder Z.O. in Annam komt edwardsi voor, dichtbij swinhoer staan- 
de, die op Formosa voorkomt. Van whiteheadi en edwardsi zijn slechts 
enkele exemplaren bekend. Omtrent hun voorkomen in ’t wild weet 
men weinig ; BEEBE’s informatie is second-hand. Hun geisoleerd voor- 
komen sluit natuurlijk wilde bastaarden uit. Uit het werk van Mrs. THo- 
