94 BOEKBESPREKING 
Dit verklaart waarom endocrinopathiën in bepaalde families plegen 
voor te komen, terwijl de betrekkingen, die tusschen de verschillende 
endocrine organen bestaan wellicht verklaren waarom een ziekte ver- 
oorzaakt door de schildklieren (Basedowsche ziekte) bij één lid der fa- 
milie, een ziekte veroorzaakt door de pancreas (diabetes mellitus) bij een 
ander lid der familie, een ziekte veroorzaakt door de hypophyse (dystro- 
phia adiposogenitalis) bij een derde lid, en een van pluriglandulairen oor- 
sprong bij een vierde voorkomt. 
De increties dezer klieren zonder uitvoergang, ook wel hormonen ge- 
noemd, werken soms op organen ver van de betrokken klier gelegen en 
spelen een belangrijke rol in de normale ontogenese, zoodat hun goede 
werking noodzakelijk is voor de vorming der lichaamsdeelen en voor 
het rijpen van functies op de juiste plaats en op het juiste oogenblik. 
De vraag is nu, kunnen hormonen ook het kiemplasma zoodanig ver- 
anderen dat dit nieuwe erfelijke factoren doet ontstaan, die dan van ge- 
neratie tot generatie overerven ? 
BARKER meent van niet , Until more proof has been brought than has 
hitherto been advanced, we shall not be justified, so faras I can see, in 
accepting the theory that conditional influences change hereditary fac- 
tors’. Terecht wijst hij er op, dat de mensch ter bestudeering van deze 
questie buitengewoon ongeschikt is, daar de voortplanting van den 
mensch,zooalsiemand het eens niet onaardig uitdrukte, berust op,, voort- 
durende kruising van polyhybriede heterozygote bastaarden’”’, eene 
wijze van uitdrukking, niet onderdoende voor de „dubbele porte-brisée 
deur, die naar beide kanten opengaat’’, maar die, ter waarschuwing, 
haar nut kan hebben. 
Î 
i 
H. GLÜCK, Ueber die Vielgestaltigkeit der weissen Seerose. Be- 
richte Deutsch. Botanische Gesellschaft. Generalversamlungsheft 
Bd. XX XIX 1921 p. (7) —(8). 
Op de, in München, den 8sten en 9den Augustus! 921 gehouden verga- 
dering der Deutschen Botanischen Gesellschaft, wijst GLUCK op de 
sterke veelvormigheid der witte waterlelie, niet alleen ten opzichte van 
de zeer modificeerbare kenmerken maar ook, wat de fructificative or- 
nen betreft. Ongeveer 40 verschillende vormen heeft men onderschei- 
den, die door de meeste botanisten tot ééne, door andere echter tot 24 
