214 BOEKBESPREKING 
weten naar: vorm, basis, apex, rand, structuur, adering, behaaring en 
kleur. Zoo heeft b.v. het blad van N. fusca een sterk getande rand, 
terwijl de bladeren van N. cliffortioides en N. Solandri — twee soorten, 
die veel op elkaar lijken — in het geheel niet getand zijn. 
De bastaarden tusschen deze drie soorten echter vertoonen allerlei 
soorten van randen, van ongetand tot sterk getand, sommige met 
slechts één of twee obscure tanden dicht bij den top, of alleen maar met 
een eventjes uitgeranden of gegolfden rand. Ook vertoonen zij alle mo- 
gelijke verschillen in vorm, grootte, behaaring, structuur en vorm van 
apex of basis. Zoo zeer verschillen sommige dezer bastaarden van 
iedere bekende soort, dat iedere botanicus, niet op de hoogte van hun 
voorkomen, ze zonder eenige aarzeling als nieuwe soorten zou be- 
schrijven. Van hun groote diversiteit geeft de photo op p. 213 een 
indruk. 
Verschillende dezer bastaardvormen lijken meer of minder op N. 
_ Blair of op N. apiculata, de reeds gememoreerde zeldzame soorten, 
ja men mag het zeker achten, dat deze niet langer als soorten mogen 
worden beschouwd, maar als groepen van bastaarden, terwijl het type 
dezer zoogenaamde soorten niets anders is dan één bepaald bastardee- 
ringsproduct. Zoo zullen onder de bastaarden de apiculata en Blairii 
groepen aanwezig zijn, maar ieder van deze moet onderverdeeld wor- 
_ den in een getande en ongetande serie. Dan is er een onverwachte groep 
van bastaarden met kleine, dikke, bijna cirkelvormige bladeren met 
breede, afgeronde tanden en een andere groep naar het patroon van N. 
fusca, maar met vrij smalle, dunne, scherp getande bladeren, die naar 
beide uiteinden toegespitst zijn. Het aantal bastaardvormen is echter 
zeer groot en sommige zijn zoo sterk afwijkend, dat zij geheel op zich- 
zelf staan. Reeds meer dan 70 verschillende volwassen bastaardboo- 
men zijn bekend geworden en jonge boomen en kiemplanten van bas- 
taardoorsprong in nog veel grooter getale. Wat de laatste betreft vertoo- 
nen deze, reeds in zeer jeugdigen toestand, de bastaard-kenmerken, een 
zeer belangrijk feit met het oog op later experimenteel werk. 
Daarmede is de questie der Zuidbeuken echter nog niet uit, want de 
soorten zelf en hun weinige met namen vereerde varieteiten zijn geens- 
zins de bepaalde eenheden die men meende. Hoe meer de zaak bestu- 
deerd wordt, des te duidelijker wordt het dat er een aantal verschil- 
lende rassen van NV. fusca en van de andere N othofagus-soorten bestaan, 
die, bij zelfbevruchting, constant zijn. 
