de Ro 
BOEKBESPREKING 221 
sterker groei en breeder bladen op. Deze bleek bovengenoemde 
bastaard te zijn. 
Van bizonder belang is het gemak, waarmede Coffea spontaan 
hybridiseert, een eigenschap die zij met een andere Rubiaceae, 
Cinchona (zie volgend referaat) deelt. 19 
B. DURKEN und H. Salfeld 1921. Die Phylogenese. Fragestellungen 
zu ihrer exacten Forschung. Berlin. Verlag Bornträger. 
In afzonderlijke opstellen spreken zoöloog en palaeontoloog hun in 
menig opzicht overeenstemmende opvatting uit omtrent de stam-ont- 
wikkeling en geven beide een arbeidsprogramma, nadat zij in een ge- 
zamelijke inleiding op de wenschelijkheid van samenwerking gewezen 
hebben. 
Noemt men de hoofdpunten in deze opstellen behandeld, dan is het 
ten eerste een verdediging der sprongvariatie (saltomutatie door de 
schrijvers genoemd). 
SALFELD kan bij de studie van zijn fossiel Cephalopodenmateriaal 
geen andere opvatting huldigen; een mutatie in den tijd springt steeds 
naar voren. Studie van den tijdsfactor in de palaeontologie wordt door 
SALFELD als eisch gesteld en vergelijkbaar in uitkomst geacht met 
het experiment van den proefnemer met levend materiaal. Beide onder- 
zoekers komen tot het aannemen van een drempelwaarde der erfelijk- 
heid. Voor genotypische vastlegging is dus een overschrijden van dien 
drempel noodzakelijk. Schoksgewijze komen de phylogenetische veran- 
deringen tot stand. Is de drempel niet bereikt, dan heeft de individuee- 
le verandering geen blijvend gevolg voor het nageslacht. Verder dan 
hiertoe gaat SALFELD in zijn korte opstel niet, doch Dürken, wiens be- 
taog het grootste deel der verhandeling inneemt, knoopt daaraan vast 
de mogelijkheid tot plasmogene overerving, welke op den duur localisa- 
tie in de kern zou kunnen krijgen en de wet van MENDEL als karyo- 
geen bestanddeel volgen gaat. Eerst in dit laatste geval spreekt Dürken 
van „genen’ en wijst op de plasticiteit van de plasmogene overerving 
tegenover de starheid van de karyogene. Deze voorstelling geschiedt 
naar aanleiding van zijn eigen en van L. BRECHER’S proeven over 
veranderingen in de haemolymphe van Pierisin oranje licht met er- 
felijke vastlegging; en tevens naar aanleiding van GUYER en SMITH’S 
