
BOEKBESPREKING 223 
Bij het mannelijk individu — dit geldt ook voor den mensch — ko- 
men ze in het embryonale leven veel vroeger voor dan bij de andere 
sekse, waar ze eerst laat in het foetale leven verschijnen. 
KITAHARA vermoedt, dat de vorming dezer cellen en haar rangschik- 
king geschiedt onder invloed van het kiemweefsel. Van den aanvang 
af ziet men ze aan den omtrek der kiemstrengen liggen in onmiddellijke 
aanraking met de bloedbaan. Tegen de opvatting van STIEVE, dat de 
interstitiéele cellen slechts een trophische beteekenis hebben, brengt de 
schrijver tal van argumenten, aan de literatuur en aan eigen onderzoek 
ontleend, te berde; o. a. de groote rijkdom aan deze cellen in de eier- 
stok van de vleermuis, die slechts één of twee zeer kleine eitjes per jaar 
voortbrengt. Toch vindt KITAHARA evenmin bewijzen, dat ze speciaal 
als verwekkers der secundaire geslachtskenmerken zouden dienst doen. 
Er is een andere functie, die hem meer waarschijnlijk voorkomt, 
waarvoor hij tal van argumenten heeft. Hebben, z00 vraagt hij zich af, 
deze cellen niet een beschermende functie tegenover de licht aantast- 
bare kiemcellen te vervullen? (b.v. op de wijze, zooals in de lever de 
cellen van KUPFER de levercellen beschermen, ref.). 
Dit zou b.v. de vroegtijdige ontwikkeling bij het mannelijk geslacht 
verklaren waarbij het jonge mannelijk voortplantingsorgaan tijdens 
zijn ontwikkeling moet worden beschermd tegen de vrouwelijke hor- 
monen van de moeder. Het is immers bekend, dat ook vergiften uit het 
moederlijk organisme op den foetus kunnen overgaan. Reeds lang is 
het een vraagstuk, hoe de foetus gevrijwaard wordt tegen de producten 
van inwendige afscheiding van de moederlijke ges achtsklier. Op over- 
eenkomstige wijze zouden de bovengenoemde rijkelijk aanwezige in- 
terstitiéele cellen in het ovarium van de vleermuis, dit orgaan bescher- 
men tegen de secretieproducten van de spermatozoiden, die gedurende 
den ganschen winter door het wijfje vöor de bevruchting in den uterus 
worden gedragen. Bekendis ook de gevoeligheid van de kiemcellen tegen 
vergiften, die in het lichaam circuleeren b.v. tegen alkohol. Men heeft 
reeds herhaaldelijk gevonden, dat bij experimenteel alkoholisme het 
interstitiéele weefsel in de geslachtsklieren aanzienlijk vermeerderd is. 
Als werkhypothese kan deze voorstelling van KITAHARA omtrent de 
functie der interstitiéele cellen, waarvoor hij natuurlijk nog meer ar- 
gumenten dan de hier genoemde geeft, zeker vruchtbaar zijn. 
M. A. VAN HERWERDEN. 

