380 BOEKBESPREKING 
relative to the degrees of protoplasmic confusion, and this means che- 
mical and physical disturbance.” 
De auteur wijst dan op het feit, dat zelf steriliteit — een zeer gewoon 
verschijnsel bij planten — en bastardeering het ontstaan van onzuivere 
soorten bevorderen en dat deze algemeen zijn, vooral onder de Compo- 
sieten „that most successfull assemblage, frequently cited as the cli- 
max group of plant evolution” en eindigt: 
„With the data before us on the widespread occurrence in Nature of 
impure species we wonder what will be the reaction of systematic bota- 
ny. It will be impossible for the manuals to include the many hundreds 
of lineswhich the geneticist may isolate as impure species although they 
may be definite units of floras. There will be little satisfaction in at- 
tempts to identify in the field races which can only be established by 
experimental studies of the garden. Are these impure species to be 
grouped for convenience as collective species, regardless of their true 
positions and relationships? Truly the paths of the systematist and 
ecologist have not been made easier by the progress of genetics. 
Te: 
J. A. HONING. Canna Crosses I. Mededeelingen van de Land- 
bouwhoogeschool te Wageningen. Deel 26. Artikel 2. P. 1—55 
met 4 gekleurde en 4 zwarte platen. 
HONING kruiste C. glauca x C. indica en kreeg, na vele vergeefsche 
pogingen, slechts één goed zaad; de reciproke kruising gelukte niet. De 
geheele F, bestond dus uit één enkele plant. Terwijl in Sumatra de 
zwarte kleur van de zaadhuid van C. indica over de bonte (bruin en 
zwart) van die van C. glauca bijna volkomen domineerde, bleek deze 
kleur, bij in Europa gevormd, zaad zoo sterk verminderd te zijn, dat de 
bonte spikkeling zichtbaar was en men nauwelijks van domineeren kon 
spreken. Zeer eigenaardig was verder, dat terwijl in Sumatra C. indica 
de langste der beide soorten (+ 2 M.) was en C. glauca de kortste (+ 1 
M.) het omgekeerde in Europa het geval bleek te zijn. En daar de F, 
lang bleef, kon men zeggen dat de beide typen, ten opzichte van domi- 
nantie en recessiviteit van plaats verwisseld hadden. Nog eigenaardiger 
misschien, was dat in de F, (1168 zaailingen, van welke echter vele 
stierven, voor zij bloeiden) de verhoudingen waarin de verschillende 
typen optraden voor het zelfde kenmerk in verschillende zaaisels sterk 
