382 BOEKBESPREKING 
versmelting bracht. Dit gebeurde, hetzij door overlangsche splijting en 
aaneenvoeging der heterogene helften (complantatiechimaeren ge- 
noemd), hetzij door de eene polyp in de holte van de andere te plaat- 
sen (associatiechimaeren), hetzij door beide soorten in kleine stukken 
verdeeld, met elkaar te mengen en te laten vergroeien (dissociatie- 
chimaeren). 
Hydra vulgaris was door de roode vleeschkleur, ook door verschil in 
bouw van tentakels en voet, gemakkelijk van Pelmatohydra te herken- 
nen. Bij alle entproeven ging de roode vulgarissoort langzamerhand 
verdwijnen, haar elementen werden vervangen door die van Pelmato- 
hydra, ten slotte ook de tentakels. Bij knopvorming van zulk een chi- 
maere, waaraan Hydra vulgaris geheel niet meer te herkennen is, blijkt 
echter, dat er twee soorten van knoppen komen, nl. weer typische Hydra 
vulgaris en typische Pelmatohydra oligactis. Dit is te verklaren door de 
aanwezigheid van interstitiéele cellen onder het ektoderm, die uit een 
mengsel van beide soorten bestaan, aan welke cellen de knoppen te 
danken zijn. Bij een deel dier knoppen, die er aanvankelijk als Hydra 
vulgaris uitzien, komt later een ander karakter voor den dag, dat noch _ 
aan Hydra vulgaris noch aan Pelmatohydra oligactis eigen is en — | 
omdat het nog het meest aan den laatsten vorm herinnert, oligactord 
wordt betiteld. Deze nieuwe vormen, die dus synthetisch uit Hydra 
vulgaris en Pelmatohydra oligactis zijn opgebouwd en dus volgens 
ISSAJEW als vegetatieve soortsbastaarden zijn te beschouwen, bleken 
een heterozygoot karakter te hebben. 
Bij knopvorming van de oligactoide Hydra kwamen ook weer twee 
verschillende vormen, nl. Hydra vulgarıs en de oligactoide Hydra zelf 
te voorschijn in een verhouding van ongeveer 2 : 1. Dit bleef zoo in de 
volgende generaties, totdat in de zesde plotseling weer Pelmatohydra 
oligactis volkomen zuiver werd afgesplitst. 
Hoe ISsAjEw zich de verdeeling der erfelijke factoren in de inter- 
stitiöele cellen dezer gemengde vormen voorstelt, zal wellicht uit zijn 
uitvoeriger publicatie blijken. M. A. VAN HERWERDEN. 
F. W. OLIVER, Spartina problems. Annals of Applied Biology 
Vol. VH no.71.. Septi-1 920: 
Een eeuw geleden was de eenige, in Europa voorkomende, Spartina- 

