VERWANTSCHAP ALS BIOLOGISCH VRAAGSTUK 
door M. J. Sırks. 
De ingewikkelde kronkelpaden, waarlangs de studie van de op 
aarde aanwezige plantengroei en het onderzoek der dierenwereld 
hun hooge trap van ontwikkeling bereikt hebben, zijn niet altijd 
geheel en al langs elkaar gegaan. Wel schijnt het vaak, alsof plant- 
kunde en dierkunde van elkander gescheiden behooren te worden; 
wel wordt veelal de opvatting gehuldigd, dat een botanicus geen 
zoöloog kan zijn en een zoöloog geen meening over een botanisch 
vraagstuk mag hebben, maar dan vergeet men toch maar al te zeer, 
dat beide vakken een gemeenschappelijke basis, het leven in al zijn 
uitingen, hebben en dat een dergelijke scheiding slechts een kunst- 
matige is. Van tijd tot tijd werd dan ook reeds vroeger van zoölo- 
gischen of botanischen kant een voelhoren uitgestoken om te ver- 
nemen, wat er door de buren gedacht werd en wanneer dan een 
punt van aanraking tusschen beide, schijnbaar onderling zoo geheel 
onafhankelijke wetenschappen was gevonden, dan was dit voor- 
loopig contact in vele gevallen aanleiding tot een dichter bij elkaar 
komen, een langdurig samengaan en samenwerken totdat tenslotte 
toch weer de verwijdering kwam. 
Tot blijvende vereeniging kwam het niet. 
Maar sedert het midden der vorige eeuw schijnen er tusschen 
plantkunde en dierkunde bandın gelegd te zijn van zoo sterke 
natuur, dat hun verbreking onmogelijk lijkt; verschillende takken 
van beide kanten komend, zijn samengegroeid en hebben met elkaar 
een nieuwe tak van wetenschap gevormd: de studie van de levende 
natuur in haar algemeene grondslagen, de algemeene biologie. En 
in den loop der jaren is die jonge tak een stam geworden van 
aanzienlijken omvang, van eerbiedwekkende groeikracht. 
Dat proces, het zelfstandig worden der algemeene biologie, lag 
in de lijn van ontwikkeling der beide biologische wetenschappen 
