30 SIRKS, VERWANTSCHAP ALS BIOLOGISCH VRAAGSTUK. 
lucht; ze is geboren na de grondvesting der evolutieleer, ze is 
érooter geworden na de erkenning van de zijde der systematici, 
dat phylogenie den grondslag van een rationeel indeelingsstelsel 
van planten en dieren zou moeten vormen, dat systematiek dus 
phylogenetische stamboomstudie zijn moet en ze is thans, onder 
den invloed van de steeds meer exactheid eischende erfelijkheids- 
leer wel zeer verscherpt. 
Dat is ook door RAUTHER gevoeld (1912), die de min of meer 
ondankbare taak op zich genomen heeft, om de geschiedenis van 
het verwantschapsbegrip te schrijven en als gevolgtrekking daaruit 
meent hij dan ook twee begrippen te moeten opstellen: verwant- 
schap en affiniteit. Die tegenstelling zou ik kunnen onderschrijven, 
ware het niet, dat RAUTHERS pogingen tot definitie met een philo- 
sophisch waas omgeven werden en daardoor aan exactheid heel 
hebben ingeboet. Hij karakteriseert ,, Verwandtschaft” als „die Aehn- 
lichkeit der Organismen dem Begriffe nach, bzw. in generellen 
abstrakten Charakteren” en „Affinität” als „die Aehnlichkeit hinsicht- 
lich der Materie bzw. der konkreten Teile”. Dat daardoor een ver- 
heldering van inzicht bereikt zou worden, meen ik te moeten be- 
twijfelen, vooral voorzoover die „Verwandtschaft dem Begriffe nach” 
geldt. Want juist om dit begrip gaat het; wanneer daaraan iets 
hapert, dan is iedere verder daarop gebouwde verwantschap minstens 
twijfelachtig. Evengoed als een trompet en een cello volgens RAUTHER 
verwant zijn, omdat het beide muziekinstrumenten zijn en dus 
voor hetzelfde doel dienen, evenzoogoed kunnen we arenden en 
muggen verwant noemen, omdat het beide vliegende wezens zijn, 
die zelfs nauw verwant moeten heeten, want ze zijn bovendien 
beide bloeddorstig. Dat aan het begrip, hetwelk aan zulke verwant- 
schappen ten grondslag gelegd wordt, niet teveel waarde moet 
gehecht worden, zal wel niemand ontkennen. Een dergelijk begrip 
blijft altijd iets subjectiefs, een vooropgezette maat van waardeering, 
die de een zus, de ander zoo zal willen stellen. En juist daarvoor 
kiest RAUTHER ongelukkig genoeg het typische woord verwantschap, 
terwijl de overeenstemming in structuur zich met de benaming 
„affiniteit'’ moet tevreden stellen. Ik wensch dan ook RAUTHER op 
dezen weg niet te volgen, temeer niet wanneer hij daarna tracht 
de oogenschijnlijk nogal weinig samenhangende verwantschap en 
affiniteit te verbinden, om op die manier tot een ongelukzalige 
