SIRKS, VERWANTSCHAP ALS BIOLOGISCH VRAAGSTUK. 33 
die zijn alle 4 in hooge mate genotypisch gelijk. Wel zijn er tus- 
schen vier, uit één eicel afkomstige individuén verschillen waar- 
genomen in aantal der wervels, maar het is toch hier niet zeker, 
of dit wellicht het gevolg van modificatie is. Hierover kunnen we 
ons voorloopig echter nog geen nader oordeel vormen, waar we 
over de verdeeling der erfelijke eigenschappen bij somatische cel- 
deeling nog zoo slecht georienteerd zijn. Dit slechts is zeker, dat 
zulke ,,identieke” tweelingen en zulke zeer nauwverwante gordel- 
dieren altijd van hetzelfde geslacht zijn. © 
Waar de genealogische verwantschap geen genotypische-. over- 
eenstemming als noodzakelijk gevolg heeft en waar genotypische 
verwantschap geen volstrekt zeker bewijs levert voor genealogische 
saamhoorigheid, hoogstens beide verwantschapsvormen in sommige 
opzichten parallel loopen, zijn ze dus onvereenigbaar en kunnen 
we alleen dan verder komen, als we beide in hun waarde laten en 
beide in hun beteekenis erkennen als problemen van verschillende 
natuur. 
Men versta mij echter niet verkeerd: ik zeg niet, dat de genea- 
logische en genotypische verwantschapsvormen niet samen kunnen 
gaan, en evenmin ontken ik, dat er zeer vermoedelijk in de groote 
liinen der phylogenie nauwe betrekkingen tusschen beide verwant- 
schappen bestaan, maar ik wensch er uitsluitend op te wijzen, dat 
genealogische verwantschap geen bewijskracht bezit ten opzichte 
der genotypische, evenmin als het omgekeerde het geval is. 
De erfelijkheidsleer heeft alleen te maken met de overeenkomst 
in bezit aan erfelijke eigenschappen welke tusschen twee organis- 
men aangetoond kan worden; de genealogie met de saamhoorig- 
heid in afstamming en de systematiek krijgt dan de wellicht dank- 
bare, maar in ieder geval zeer zware taak te beslissen, welke van 
beide verwantschappen zij als basis voor haar indeelingssysteem 
gebruiken zal, en ieder op zichzelf beschouwend, na te gaan, in 
hoeverre een samengaan der beide verwantschapsvormen exact 
verdedigbaar is. Het is niet geheel onmogelijk, dat daaruit dan een 
derde goed verdedigbare opvatting omtrent verwantschap geboren 
wordt: de systematische, al lijkt me dit niet zeer waarschijnlijk 
Immers de systematiek moge wel bedenken, dat deze opvatting 
scherp beliind en goed gefundeerd moet zijn; ze geve ons niet 
naast de reeds bestaande „Typus”-aanbiddingen nog een vereerings- 
Genetica II. 3 
