36 SIRKS, VERWANTSCHAP ALS BIOLOGISCH VRAAGSTUK. 
ligt dit niet zoo voor de hand. De genealogische verwantschap 
tusschen die cellen is zeer nauw, daar toch alle somatische cellen, 
welke samen een lichaam opbouwen, van één enkele cel afstammen; 
maar de genotypische ? Daarmee raken we aan een van de moei- 
liikste problemen, die de tegenwoordige erfelijkheidsleer ons biedt: 
hoe groot is de genotypische verwantschap tusschen de somatische 
cellen, welke bijv. ons eigen lichaam vormen? Een groot gebied 
van onderzoekspunten wordt ons door het stellen van deze vraag 
geopend, een gebied waarop totnogtoe de meest tegenstrijdige 
leeren verkondigd worden en waarop zóó weinig vaststaat, dat 
we thans nog niet met zekerheid kunnen zeggen: alle somatische 
cellen, waaruit een lichaam bestaat, zijn gelijk of ze zijn ongelijk. 
De scherpe tegenstelling, welke ongetwijfeld bestaat tusschen de 
gewone celdeeling en de reductiedeeling, waardoor de voortplan- 
tingscellen gevormd worden heeft ons bijna de uitspraak: „alle 
somatische cellen van eenzelfde individu zijn genotypisch volmaakt 
gelijk” als aprioristisch dogma doen aanvaarden, temeer waar er 
proefiemingen konden worden aangevoerd, die zulks schenen te 
bewijzen. Immers het is bekend, dat uit een enkele opperhuidscel 
van een begoniablad een geheele plant kan opgroeien, zoodat we 
dus noodzakelijkerwijze moeten aannemen, dat in die opperhuidscel 
alle erfelijke eigenschappen der begoniaplant aanwezig zouden 
zijn. Maar dit argument is langzamerhand gelezen in dezen zin: 
uit Zedere opperhuidscel van een begoniaplant kan een geheele 
plant opgroeien. En deze algemeene uitspraak is zeker ongegrond. 
Want het zijn alleen die opperhuidscellen, die dicht tegen een 
vaatbundel van het blad aanliggen, waaruit de vorming van een 
jonge plant totnutoe waargenomen is. En deze opperhuidscellen 
onderscheiden zich van de overige, doordat hier niet de zooge- 
naamde subepidermale laag afgescheiden is, welke in erfelijkheids- 
opzicht zeker een belangrijke rol speelt, omdat alle voortplantings- 
cellen van de plant uit deze laag gevormd worden. lets dergelijks 
volgt misschien ook uit de onderzoekingen van BEYERINCK over de 
vorming van wortels aan plantengallen, veroorzaakt door Neuro- 
terus lenticularis, waarbij bleek, dat slechts weinige gallen in 
staat waren deze wortels te vormen: „waarschijnlijk hangt dit 
wortelvormend vermogen samen met de plaats, waar de gal op 
het eikenblad ontstaat.” (1917. p. 1242). Hangt dit verschil in ver- 
