38 SIRKS, VERWANTSCHAP ALS BIOLOGISCH VRAAGSTUK. 
een zoo sterke verleidende kracht geeft, waardoor nog talrijke 
biologen, plant- en dierkundigen beide, ertoe gebracht worden, 
uiterlijke overeenstemming als verwantschapsbewijs te huldigen. 
Scherpe ontleding van dit bewijzend vermogen toont echter spoedig, 
dat het hol is, en dit geldt ten opzichte van beide verwantschaps- 
vormen. Lichamelijke gelijkheid bewijst geen gelijkheid in afstamming, 
want er kunnen twee lichamelijk niet te onderscheiden individuen 
voorkomen, die genealogisch niet in het minste verwant zijn, terwijl 
twee broers of zusters zeer sterk van elkaar kunnen afwijken. Voor 
genealogische verwantschap mist lichamelijke overeenstemming dus 
alle bewijswaarde. Zijn er geen menschelijke dubbelgangers om 
aan te toonen, dat dit ook voor ons geldt? 
En ten opzichte van genotypische verwantschap zijn de zaken 
precies dezelfde: gelijkheid van portret bewijst geen genotypische 
overeenstemming, ongelijkheid geen verschil in erfelijken aanleg. 
Dat we dit weten, danken we aan het werk der laatste twintig 
jaren: het is heel goed mogelijk, dat twee individuen in bezit aan 
erfelijke eigenschappen zeer uiteenloopen, en toch op het oog niet 
van elkaar te onderscheiden zijn, en hetis omgekeerd evenzeer goed 
mogelijk, dat twee organismen over volmaakt hetzelfde stel erfelijke 
eigenschappen te beschikken hebben, terwijl toch door zeer ver- 
schillende levensomstandigheden, hun uiterlijk zoo verschillend is 
gevormd, dat hun portretten niet de minste gelijkenis vertoonen. 
Waar nu overeenstemming in portret zonder waarde is voor het 
bewijzen van genealogische en van genotypische verwantschap, 
daar zal de systematiek, die toch met deze beide terdege rekening 
heeft te houden, zich ook niet langer met deze vergelijkende portret- 
methode kunnen tevreden stellen. | 
Dus beschrijving alleen is onbruikbaar als verwantschapsmaatstaf 
en vergelijkende beschrijving evenzeer. Een derde methode is 
thans op den voorgrond gekomen: de doelbewuste proefneming, 
het experiment. We zouden haast kunnen spreken van een toover- 
woord der twintigste eeuw, indien we het woord „experiment” 
noemen. En inderdaad is het experiment de drijfkracht geweest, 
die ons in den laatsten tijd zoo’n eind verder gebracht heeft, dan 
we in 1900 waren. Wat echter volstrekt niet zeggen wil, dat ieder 
„experiment bewijst, omdat het nu eenmaal een experiment is. 
Immers we loopen in den tegenwoordigen tijd wel eens gevaar, 
