SIRKS, VERWANTSCHAP ALS BIOLOGISCH VRAAGSTUK. 39 
ieder ingrijpen door den onderzoeker in den natuurlijken gang van 
zaken als experiment te gaan beschouwen, terwijl toch maar al te 
vaak zulke kunstmatige proefnemingen met echte experimenten 
zeer weinig overeenkomst vertoonen, veelmeer nog geheel tot de 
rubriek „beschrijvingen’” behooren, zij het dan met een experimen- 
teel tintje overgeschilderd. En dan is het merkwaardig te zien, hoe 
grooten indruk zulke pseudo-experimenteele proefnemingen zelfs 
op die biologen maken kunnen, van wie verwacht mocht worden, 
dat ze nauwgezetter zouden toekijken en kritischer zouden over- 
wegen, of de opzet dier proefnemingen rechtsgeldigheid bezat. 
Zoo zijn herhaaldelijk experimenteele onderzoekingen over ver- 
wantschap gepubliceerd, welke aanvankelijk algemeene waardeering 
schenen te vinden, maar toch niet dat gaven, wat door exacte 
kritiek als verwantschapsfundament erkend kan worden. Er is een 
tijd geweest, waarin de mogelijkheid van geslachtelijke paring van 
twee individuen als argument voor hun nauwe verwantschap ge- 
nomen werd. Gelukte een kruising tusschen twee planten, dan 
zouden deze planten nader aan elkaar verwant zijn, dan twee 
planten, tusschen welke geen onderlinge bevruchting verkregen werd. 
Dit is een zeer verspreide meening, welke reeds in oude klassieke 
onderzoekingen haar rol gespeeld heeft en welke thans nog in veel 
beschouwingen over de beteekenis van verwantschap te vinden is. 
Ik behoef u slechts te herinneren aan de levendige en vruchtbare 
periode in de ontwikkeling der bastaardeeringsvraagstukken, welke 
op de vooral in Duitschland zoo verwarrend werkende en remmende 
schijnwetenschappelijke produkten van SCHELVER en HENSCHEL 
volgde, de periode in de eerste helft der negentiende eeuw, waarin 
het werk te vermelden valt van HERBERT, KNIGHT, GODRON, C. F. 
VON GAERTNER en talrijke andere onderzoekers (vgl. Sachs 1876. 
p. 455 vv. en SirKs 1915.) In de discussies uit dien tijd treedt de 
beteekenis der verwantschap ten opzichte der bastaardeeringsmoge- 
lijkheid zeer op den voorgrond; de meening dat het gelukken eener 
bastaardeering en ook de vruchtbaarheid der bastaarden een maatstaf 
zouden zijn voor de verwantschap der gekruiste individuen vond 
krachtige verdediging bij den een, heftige bestrijding bij den ander. 
En bijna honderd jaar later laat OscAR HERTWIG in zijn Allge- 
meine Biologie (1912. p. 369) de volgende woorden wijd drukken: 
„Die Möglichkeit und der Erfolg einer Befruchtung wird wesentlich 
