40 SIRKS, VERWANTSCHAP ALS BIOLOGISCH VRAAGSTUK. 
mitbestimmt von dem Verwandtschaftsgrad, in welchem die Ge- 
schlechtszellen zueinander stehen.” En HERTWIG staat niet alleen 
op dit standpunt: FRUWIRTH zegt hierover: „Eine Bastardierung tritt 
um so leichter ein, je näher der Verwandtschaftsgrad der beiden 
elterlichen Pflanzen ist” (1914. p. 53), PoLL meent, dat hettijdstip, 
waarop storingen in de ontwikkeling der voortplantingscellen bij 
de bastaarden optreden met den graad van verwantschap der beide 
ouders van die kruising verband houdt (1911) en ook BATESON 
gelooft, dat steriliteit van bastaarden wijst op een groot verschil 
tusschen beide ouders, al vermijdt hij zorgvuldig het woord verwant- 
schap (1913. p. 241). Langs dien weg zou, indien deze uitspraken 
juist waren, een experimenteele methode gevonden kunnen worden, 
waarmee bewijzen te verkrijgen waren voor de al of niet bestaande 
verwantschap tusschen twee gegeven organismen. Maar is de moge- 
lijkheid of onmogelijkheid van geslachtelijke vereeniging wel als 
zoodänig rechtsgeldig? In zeer grove lijnen eenigszins, dat moeten 
we toegeven, want de paring van twee dieren, die wij als „wolven” 
‘herkennen, geeft natuurlijk meer kans op succes, dan de paring 
van wolf en hyena, maar verder dan in zeer grove lijnen gaat het 
ook niet. Geen van beide verwantschapsbegrippen wordt er ook 
maar eenigszins nauwkeurig door getoetst: de genealogische ver- 
wantschap niet, want zoodra een differentiatie tusschen twee sexu- 
eele vormen, die we mannelijk en vrouwelijk noemen optreedt, is 
geslachtelijke paring onbruikbaar voor het constateeren van genea- 
logische verwantschap. Kruising van twee mannelijke organismen 
is immers ten eenenmale uitgesloten, of dit nu twee zoogdieren 
of twee plusrassen van Mucor zijn en het ligt wel zeer voor de hand, 
dat twee broers sterker genealogisch verwant zijn, dan neef en nicht. 
Genotypische verwantschap laat zich op die manier evenmin be- 
wijzen: indien we een bepaalde plant van Verbascum phoeniceum 
kruisen met een plant van Verbascum thapsiforme, dan krijgen we 
een overvloedig rijke hoeveelheid nakomelingen, maar diezelfde 
plant van Verbascum phoeniceum laat zich niet met haar eigen 
stuifmeel bevruchten, nòch met dat van zeer bepaalde individuen 
derzelfde Linneaanscbe soort, die genotypisch ongetwijfeld in hooge 
mate met haar overeenstemmen, maar alleen door zekere eigen- 
aardigheden van het stuifmeel niet in staat zijn de andere plant te 
bevruchten. Het bevruchtingsproces wordt in dit geval in het geheel 
