42 SIRKS, VERWANTSCHAP ALS BIOLOGISCH VRAAGSTUK. 
en botanici verder gegaan; allerlei in de systematiek aangenomen 
„verwantschapsbetrekkingen” zijn langs dezen weg bevestigd of 
ook weleens ontkend. Want ook op plantaardige eiwitten wordt 
door konijnenserum gereageerd, onverschillig of deze van parasitische | 
organismen als bacteriën afkomstig zijn, of verkregen werden door 
perssapbereiding uit gist, truffels, zaden van hoogere planten. Ik 
behoef U slechts te herinneren aan het werk door WERNER MAGNUS 
(1907, 1908), Merz en zijn leerlingen LANGE en PREUSZ (1913, 1914), 
GOHLKE (1913), ZADE (1914), verricht en aan hun zeer enthousiaste 
aanvaarding van de gegevens door de eiwitdifferentiatiemethode ver- 
schaft, om aan te toonen, dat deze methode ook in de botanische 
verwantschapsstudie haar rol gespeeld heeft en nog speelt. 
De oorspronkelijk met bloedeiwitten verkregen resultaten hebben 
als gevolg gehad, dat de eiwitmethode als indicator voor experi- 
menteele bloedverwantschap in den meest letterlijken zin van het 
woord werd gebruikt en hieruit is een misverstand ontstaan, dat 
thans nog niet als misvatting erkend wordt. Het onderzoek sloeg | 
in; de experimenteele bloedverwantschap was een succes, en ik 
kan geloof ik wel zeggen, dat er geen enkel onderzoeker met belang- 
stelling voor algemeen-biologische problemen geweest is, die niet 
onder de bekoring kwam. Het was een nieuwe richting van weten- 
schappelijk werk, waarvan de toepassing eindeloos scheen; en in 
de eerste tijden werd aan een kritische beoordeeling niet gedacht, 
omdat de bereikte resultaten zoo treffend waren. En juist het feit, 
dat bloedverwantschap langs dezen weg aangetoond kon worden, 
is te dien opzichte noodlottig geweest. Er was geen waardeering, 
maar overschatting der waarde. Want wel is bloed in het dieren- 
rijk een „ganz besondrer Saft’, maar het is geen bergplaaés van 
genotypische eigenschappen, slechts een deel van het dierenlichaam, 
van het soma, zooals zoovele andere weefsels en organen er belang- 
rijke onderdeelen van zijn. 
Immers geven we ons nauwkeurig rekenschap van wat die eiwit- 
methode aantoont, dan is het toch niet meer dan een overeenstemming 
in kleine bijzonderheden van den lichaamsbouw, zooals deze zich 
aan ons voordoet, van de scheikundige samenstelling van bepaalde 
lichaamsdeelen. Meer niet. En hoewel natuurlijk niet ontkend kan 
worden, dat deze overeenstemming het uitvloeisel kan zijn van 
echte genotypische verwantschap, is ze toch niet steeds omgekeerd 
