44 SIRKS, VERWANTSCHAP ALS BIOLOGISCH VRAAGSTUK. 
nooit iets anders dan witte muizen in ons bedrijf optreden en 
en een gewone stamboekhouding zou ongetwijfeld al deze muizen 
voor genotypisch zeer naverwant, zoo niet identiek verklaren. Maar 
ze behoeven dit volstrekt niet te zijn. Want worden de witte muizen 
gepaard met grijze, dan blijken de nakomelingschappen van ver- 
schillende moeders en denzelfden homozygoten vader geheel ver- 
schillend te kunnen zijn en dus de erfelijke zuiverheid der witte 
moeders, die we hadden aangenomen, slechts een schijnbare fok- 
zuiverheid. We moeten dus een zeer groot aantal proefparingen doen, 
om de bestaande verschillen in erfelijken aanleg te onderkennen. 
Dat is de techniek, die in de erfelijkheidsleer gedurende de laatste 
jaren op den voorgrond gestaan heeft: kruisen en stamboomteelt 
en proefparingen. 
Maar zal ons deze methode leiden kunnen tot het onomstootelijk 
vaststellen van genotypische verwantschap? Er schuilt in de tot- 
nogtoe gevolgde werkwijze een heel groot gevaar, dat tot uiting 
gekomen is in een verhandeling van GATES (1915), den Oenothera- 
onderzoeker, maar dat in bijna alle genetische of liever mende- 
listische. onderzoekingen onherkend aanwezig is. Zijn overwegingen 
grondend op de moderne methoden van factorenanalyse, alleen 
door stelselmatige kruisingen met individuen van andere en be- 
kende genotypische constitutie stelt GATES deze uitspraak op: „In 
all sexually reproduced organisms it is not the similarities, but the 
differences between the ancestors, or between the offspring, that 
we remark upon as being inherited.” Dat is met den tegenwoor- 
digen stand der techniek juist, maar geeft geen recht om te zeggen: 
„We may state that heredity consists in the perpetuation of the 
differences between related organisms. Inheritance is then the pro- 
cess by which these differences are perpetuated from generation 
to generation” (1915. p. 519—520). 
Dat is een definitie ongeveer ais wanneer we zeggen: „een 
boom is een gewelfd groen vlak”, waarbij alleen de bestanddeelen 
van dat groene vlak onderzocht worden, maar geen notitie genomen 
wordt van wat onder die groene blaren zit: takken en stam en 
wortels. En juist deze gemeenschappelijke onderbouw, die zich niet 
langs den tegenwoordigen weg laat bestudeeren, maakt het grootste 
deel uit van het complex van erfelijke eigenschappen, dat in dier 
of plant aanwezig is. De thans gebruikelijke methodiek bemoeit 
