SIRKS, VERWANTSCHAP ALS BIOLOGISCH VRAAGSTUK. 45 
zich alleen met de waarneembare verschillen tusschen individuen, 
die zich laten paren of met een derde individu gepaard kunnen 
worden, en beperkt daarmee op zeer willekeurige wijze het werk- 
gebied der erfelijkheidsleer. En dit heeft tot noodzakelijk gevolg, 
dat we totnutoe verschillen in erfelijken aanleg tusschen twee 
dieren of planten alleen kunnen aantoonen, indien we ze beide 
met een derde dier, dat a. h. w. als reagens dient, kunnen kruisen 
en indien we de nakomelingschap kunnen vergelijken. Wellicht zal 
zich echter binnenkort een belangrijke wijziging kenbaar maken in 
onze werkmethoden om zulke verschillen, die aan het uiterlijk van 
volwassen individuen niet waargenomen kunnen worden, toch aan 
te toonen zonder proefparingen: er zijn onderzoekingen van MUDGE 
met witte ratten (1908) en van SCHULTZ (1919) met Himalaya- 
konijnen, die erop wijzen, dat die tak van biologische wetenschap, 
die we ontwikkelingsmechanica noemen en die de wetten der indi- 
vidueele ontwikkeling tracht te ontdekken, ons daartoe krachtige 
middelen kan verstrekken, en dat haar invloed op de zuivere 
erfelijkheidsleer sterk zal groeien. 
Voor de practijk is het constateeren van verschillen door proef- 
paringen totnogtoe voldoende geweest; hier gaat het juist om die 
bij paringen blijkende verschillen tusschen twee individuen; op 
grond daarvan fokken we alleen met de gewenschte individuen. 
Vandaar dat het zuivere mendelisme voor den practischen fokker 
en kweeker van zoo ingrijpende beteekenis gebleken is; het is de 
scheikunde der levende wereld, die verschillen aantoont in erfelijke 
structuur. Maar evenmin als de scheikunde in haar beginperiode 
zich bezighield met te onderzoeken, wat binnenin het molecuul 
en binnenin het atoom aanwezig is, evenmin houdt de erfelijk- 
heidsleer zich totnutoe bezig, met onderzoekingen naar dat ge- 
deelte van de erfelijke structuur, waarin twee dieren of planten, 
of zelfs groote groepen van dieren of planten overeenstemmen. 
Alle gewervelde dieren zijn gem®enschappeliijk gekenmerkt door 
een aantal punten van overeenkomst; maar de erfelijkheidsleer 
kan nog geen oplossing geven van de vraag, welke erfelijke eigen- 
schappen daaraan ten grondslag liggen, omdat het nu eenmaal 
onmogelijk is, een gewerveld dier te kruisen met een ongewerveld. 
En toch moeten we eens die oplossing vinden; we mogen de 
erfelijkheidsleer niet willekeurig beperken tot de punten, waarin 
