46 SIRKS, VERWANTSCHAP ALS BIOLOGISCH VRAAGSTUK. 
organismen onderling verschillen, maar evengoed moeten we onder- 
zoeken op grond waarvan individuen overeenkomen in erfelijken 
aanleg. 
Immers daarin ligt de erfelijke verwantschap: in het totaalcom- 
plex van.erfelijke factoren, dat twee organismen gemeen hebben, 
of beter nog, dat twee voortplantingscellen gemeen hebben. Want 
waar we thans wel als vaststaande mogen aannemen, dat alle 
erfelijke eigenschappen door middel van de voortplantingscellen van 
ouders op kinderen worden overgebracht (nu daargelaten of de 
geheele voortplantingscel of een gedeelte daarvan deze eigen- 
schappen bevat), daar mogen we ook spreken van erfelijke ver- 
wantschap tusschen die beide voortplantingscellen, uitgedrukt door 
hun totaalbezit aan erfelijke eigenschappen. 
De weg, dien we hiervoor moeten opgaan is dus die vaneen uitvoeriger 
bestudeering der voortplantingscellen als zeer samengesteld physisch- 
chemisch systeem, geliefkoosd onderzoeksvoorwerp van een ge- 
heele wetenschap, de cytologie. Die cytologie mits op chemischen 
leest geschoeid, kan ons iets leeren omtrent de genotypische ver- 
wantschap, welke tusschen twee cellen bestaat. Er zijn reeds be- 
langrijke aanwijzingen gevonden ten opzichte van de nucleopro- 
teiden, de merkwaardige eiwitachtige lichamen, die in de kernen 
der cellen, ook in die der voortplantingscellen gelegen zijn en die 
zeer specifiek kunnen zijn voor de onderzochte spermatozoën bijv. : 
zoo is gebleken aan MIESCHER (1897) en KossEL (1881) b.v. dat de 
kernen van spermacellen der verschillende vischsoorten: zalm, 
haring, makreel, steur e.a. steeds nucleoproteiden bevatten, die ver: 
bindingen zijn van hetzelfde nucleinzuur met telkens andere eiwitten, 
zón. protaminen. In zalmsperma werd dit protamine dan salmin, 
in dat van de haring clupein, van de makreel scombrin, van de 
steur sturin gedoopt. Ongetwijfeld spelen die nucleoproteiden op 
een of andere wijze een rol als overdragers van erfelijke eigen- 
schappen; conclusie: we kunnen»wellicht door zulk zeer diepgaand 
chemisch onderzoek erin slagen, kriteria voor genotypische ver- 
wantschap van voortplantingscellen te vinden. 
De methoden, welke bij dit onderzoek toegepast moeten worden, 
kunnen ons door de mikrochemie worden aangegeven, maar waar 
deze voorloopig niet voldoende zullen zijn, zullen ook andere 
werkwijzen in aanmerking komen, b.v. het onderzoek naar de ver- 
