56 BOEKBESPREKING. 
die voor erfelijkheids- en afstammingsleer van belang zijn, dan het 
tweede, waarin het verband tusschen de individuen wordt behandeld. 
Toch zijn er ook in dit eerste deel wel onderwerpen, die nauw 
met genetica samenhangen; het geheele stuk over de inwendige 
factoren der ontogenetische ontwikkeling bijv. en wel in het bijzonder 
de daarin natuurlijk weer tot uiting komende oude strijd tusschen 
praeformatie en epigenesis. Zijn in de bevruchte eicel alle latere 
wettelijk zich gedragende differentiatie-processen vooruit bepaald 
of hebben de tijdens de embryonale ontwikkeling ontstaande onder- 
linge verhoudingen tusschen de cellen en weefsels een richtende 
stem in het kapittel? Het is de oude strijd, die nog steeds heerscht, 
en het verwondert ons niet, dat DURKEN, die mij geestverwant van 
Oscar HERTWIG schijnt te zijn, sterk tegen praeformatie-ideeën 
gekant is, en dan ook aan de zuiver inhaerente factoren van ‘de 
bevruchte eicel een relatief kleine beteekenis toeschrijft. Hij stelt 
in het begin van zijn behandeling der inwendige factoren (p. 81) 
eenige vragen op: | 
10, In welke deelen der eicel hebben we de inwendige factoren 
te zoeken ? 
20, Ziin in de bevruchte eicel reeds alle inwendige factoren aan- 
wezig of treden in den loop der ontwikkeling nog nieuwe op? 
30, Welke factoren zijn reeds in het ei voorhanden, welke treden 
later nieuw op, of m. a. w. wat brengen de ab origine aanwezige 
factoren tot stand en wat de laterkomende ? 
Die vragen beantwoordt hij in een sterk epigenetisch getinte be- 
schouwing zoo, dat hij niet alleen de kern, maar ook het cyto- 
plasma van het ei als drager van inwendige factoren beschouwt, 
vervolgens ook inwendige factoren aanneemt, die na het stadium 
van de bevruchte eicel optreden, de accessorische, en die komen 
niet uit de lucht vallen, maar „auch für diese müssen wir, soweit 
wir von äusseren Entwicklungsfactoren absehen können, bereits 
gegebene Ursachen annehmen.” Is dat dan niet gepraeformeerd ? 
DURKEN maakt op mij sterk den indruk van uit epigenetische school 
te zijn, daardoor een ingeprente afkeer te hebben van de „erbun- 
gleiche Teilung”, de kerndeelingen, waarbij beide dochterkernen 
niet gelijk worden in bezit aan erfelijke eigenschappen, en toch 
in zijn hart de praeformatisten gelijk te moeten geven; hij tracht 
hieraan te ontkomen, door het aannemen der accessorische factoren, 
