- BOEKBESPREKING. 57 
maar het lukt hem niet. Dat die ingeprente afkeer sterk is, bewijst 
wel een uitlating later op een geheel andere plaats in het boek 
(p. 322): „dass gerade bei der Bildung der Geschlechtszellen eine 
erbungleiche Teilung unter besonderen Umständen vorkommen kann, 
während nach WEISMANN’s Ansicht gerade in der sogenannten 
Keimbahn erbgleiche Teilung herrschen solle.” Alsof WEISMANN de 
beteekenis der reductiedeeling niet begrepen zou hebben! Zoo 
heeft dit cardinale punt, waarom het heele eerste deel van het 
boek draait, daaraan een eenigszins halfslachtig karakter-gegeven. 
Wat niet wegneemt, dat het een dankbare samenvatting is van tal 
van nieuwe ontdekte feiten en een goede bespreking van daaruit 
te trekken conclusies. 
Het tweede deel van het werk, dat de beteekenis van het experi- 
ment in de phylogenie uiteenzet, behandelt natuurlijk zeer uitvoerig 
het mendelisme, dan het verband tusschen geslachtsbepaling en 
erfeliikheid en de veranderlijkheid van het idioplasma. In de inlei- 
ding hiertoe blijkt DURKEN nogal streng chromosomen-vereerder 
te zijn, zoo streng zelfs, dat hij de woorden chromosomen en genen 
met elkaar verwart (p. 322): „Wir werden sehen, dass bei der 
Gametenbildung noch aus einem anderen Grunde eine Ungieich- 
heit der Tochterkerne eintreten kann, nämlich dann, wenn die 
Zahl der anzunehmenden Gene in den Spermatozyten und Oözyten 
eine unpaare ist”. En hiermee doelt hij op het X-chromosoom (p. 328)! 
Komt het er echter op aan de eventueele veranderlijkheid van 
het idioplasma, d. w. z. de erfelijkheid van verworven eigenschappen 
kritisch te bespreken, dan laat hij ziin chromosomen-genen-identi- 
ficatie Srootendeels varen; de epigenetische opvattingen in het 
eerste deel te berde gebracht komen weer op den voorgrond en 
dwingen hem, alweer in de lijn van Oscar HERTWIG, tot uitspraken 
als deze: ,,Damit fallt schon das ganze spekulative Hypothesen- 
gebäude WEISMANN’s in zich zusammen” (p. 351), niet bedenkend, 
dat zijn epigenetische beschouwingen minstens even speculatief 
zijn; die opvattingen dwingen hem ook, waarde te hechten en zelfs 
bewijskracht toe te kennen aan het verhaaltje van LecHeE: „Das 
Warzenschwein (Phacochoerus) besitzt an den Handgelenken dicke, 
stark verhornte Schwielen; diese Stellen entbehren jeglicher Haar- 
bildung. Nach LECHE stehen diese Schwielen in kausalem Zusam- 
menhang mit der Fortbewegungsart des Tieres beim Aesen: es 
