70 BOEKBESPREKING. 
uit de natuur afkomstige voorwerpen, werkt in de breedte en stelt 
vooral prijs op zoo uitéebreid mogelijke vormenkennis. Of, zooals 
Mac Leop het zegt: „De meerderheid der modern-geschoolde 
biologen nemen een paar takken uit een zeer groot bosch, onder- 
zoeken die zeer uitvoerig, maar weten niets van de boomen, waar- 
van die takken afkomstig zijn; ze hebben geen begrip van de uit- 
gebreidheid van het bosch, al denken ze van wel. De systematici 
wandelen in en doorkruisen het bosch in zijn geheel, maar weten 
niets van de takken der boomen.” | 
Die tegenstelling tusschen „moderne” genetica en „ouderwetsche” 
systematiek dreigt gevaarlijk te worden, noodlottig voor het voort- 
bestaan der biologische wetenschap. De methodiek der systematiek 
houdt geen rekening met de principieele resultaten der genetica, de 
experimenteel-geneticus bemoeit zich liefst alleen met een enkel 
individu in zijn proeftuin, maar bekommert zich niet om wat er 
buiten het hek van dien proeftuin in de natuur te zien en te vinden 
is. Van beide kanten moet dit anders worden; de systematiek moet 
haar methoden wijzigen en aanpassen aan de eischen der exact- 
werkende genetica; de geschoolde genetici moeten zich op studie 
der veelvormigheid in de natuur gaan toeleggen. Dat is de tendenz 
van Mac Leops werk, dat hij helaas niet meer zelf heeft zien ver- 
schijnen en die tendenz is m.i. juist en gerechtvaardigd. 
Mac LEoD begint met op te merken, dat iedere „soort” een 
chemischen grondslag heeft; ieder uiterlijk, dat waargenomen kan 
worden is het produkt van reacties der chemische grondstoffen 
tegenover levensomstandigheden. Het uiterlijk der soort is zoo het 
gevolg van twee verschillende processen: plasticiteit en complexiteit. 
Plasticiteit, de veranderingen tengevolge van groeivoorwaarden; 
complexiteit het soms ingewikkelde samenstel van ondersoorten, 
varieteiten, rassen en reine Liniën, die samen een „soort vormen. 
Door quantitatief onderzoek moeten primordia („simple properties 
(so-called elementary characters), which it is impossible to decompose 
into more properties”) ontdekt worden en met behulp dier primordia 
kunnen dan veel nauwkeuriger soortsdiagnosen opgesteld worden, 
dan totnogtoe bestaan en kan de vaagheid van het „meer of minder”, 
die op het oogenblik in systematische beschrijvingen hoogtij viert, 
verdwijnen. Niet alleen de erfelijkheidsleer, ook de systematiek 
moet zooveel mogelijk mathematisch gefundeerd worden. 
