72 BOEKBESPREKING. 
Als voorbeelden van zulke overtuigden kunnen wij op zoölogisch 
gebied HAECKEL, op botanisch gebied HALLIER noemen die; beiden 
met groote vormenkennis gewapend, onvermoeid voortgaan met 
zoeken naar het juiste phylogenetische systeem en men mag, in 
het algemeen, nog wel zeggen dat de systematici het zoeken naar 
een natuurlijk systeem niet opgegeven hebben en zich gefroisseerd 
voelen als men het waagt te zeggen, dat een volkomen kunstmatig 
systeem zooals b.v. het Linné’sche sexuaal-systeem de voorkeur 
verdient omdat het gemakkelijk is en niets anders beweert te zijn 
dan wat het inderdaad is: een overzichtelijke groepeering der planten 
en diervormen. Tot de systematici die nog vast gelooven in de 
mogelijkheid om, op grond van vergelijking, een natuurlijk systeem 
op te stellen behoort de auteur van het hier te bespreken boekje, 
dat ik uitkoos omdat het de redenen waarop die overtuiging steunt 
uitvoerig uiteenzet. Ik zal slechts enkele hoofdpunten kunnen be- 
spreken, maar wil niet nalaten de lectuur van het origineel ten 
zeerste aan te bevelen; 
Dadelijk zal den lezer opvallen dat de auteur zegt (p. 45:) 
„Es giebt keine... Möglichkeit den Artbegriff zu begründen, vor 
allem „keine morphologische”” en hij komt — onafhankelijk van 
mij — tot de conclusie, die ik eenigen tijd geleden getrokken 
heb, dat er in de natuur geen soorten, maar syngameonten 
of paringsgemeenschappen van individuen bestaan. Woordelijk 
zegt hij: 
_ „In der Natur sind uns zunächst Individuen... gegeben, die in 
allen Graden ähnlich oder verschieden sind. Unter ihnen gehören 
aber natürlich Gruppen van meist besonders ähnlichen derart zu- 
sammen, dass sie eine Fortpflanzungsgemeinschaft bilden, d. h. dass 
sie teils als leibliche Vorfahren und Nachkommen teils als Gatten 
miteinander. in Verbindung stehen können. Eine solche Fort- 
pflanzungsgemeinschaft... heisst eine Art. Es giebt keine andere 
Möglichkeit diesen Begriff zu begründen.” 
Na deze uiteenzetting, zou men verwachten, dat de auteur als 
basis zijner beschouwingen het „zunächst gegebene” d.w.z. de 
individuen zou kiezen en zeer nauwkeurige beschrijvingen of diag- 
nosen van deze zou ontwerpen. Hij geeft toe, dat deze soort van 
systematiek „dadurch, dass sie aufs engste an den beobachteten 
Tatsachen hängt,” zekere voordeelen heeft, maar verwerpt ze toch, 
