76 BOEKBESPREKING. 
Die individuen, welche heute aus derselben ununterbrochenen 
Keimbahnentwicklung hervorgehen, sind nicht mehr denen 
gleich, welche sie einstmals gebildet hat, und später erzeugte 
werden wohl nicht mehr sein, was die heutigen sind.” 
Op die wijze kan men zich werkelijk de geleidelijke omvor- 
ming van het kiemplasma en van het door dit bepaalde bouwplan 
denken. Hier echter schuilt een principiëele fout: de door mij 
gecursiveerde plaatsen in bovenstaande aanhaling zijn in geenen 
deele feiten, maar veronderstellingen. 
Voor zoover wij hier iets van weten — door de experimenteele 
methode, die NAEF ten eenenmale negeert — verandert het kiem- 
plasma niet zichzelf, maar slechts tengevolge van kruising en is 
de ontwikkeling van het kiemplasma herhaaldelijk door zulke krui- 
singen onderbroken. Daaruit volgt natuurlijk nog niet, dat deze 
kruisingen het bouwplan” aantasten, hun gevolg kan van minder 
diepgaanden aard zijn en slechts de door NAEF gewenschte wijzi- 
gingen aanbrengen, maar de veronderstelling, dat dit zoo zijn moet, 
omdat de kiemplasma ontwikkeling ononderbroken is, stort inéén 
doordat wij integendeel weten, dat deze door kruising voortdurend 
onderbroken wordt, want de gegeven voorstelling verwaarloost het 
algemeen bekende feit, dat bij iedere generatie twee kiemplasmata 
samenkomen, nl. die van vader en moeder en wij weten, dat deze 
wel nooit volkomen aan elkaar gelijk zijn, dat dus iedere geslach- 
telijke vereeniging feitelijk een kruising is. 
De principieele fout van NAEF en van verreweg de meeste sys- 
tematici, onverschillig of zij van individuen, van soorten of van 
typen uitgaan is de bij hen bestaande meening dat vergelijking 
ons iets omtrent het genotype kan leeren, terwijl zelfs de meest 
minitieuse vergelijking ons niets anders dan kenmerken van het 
phaenotype kan leeren kennen. Vandaar, dat zij — hoewel de prin- 
cipiëele beteekenis van het kiemplasma wel kennend — toch altijd 
meenen de Stammesgeschichte door Ahnenreihen te kunnen voor- 
stellen. Ook NAEF drukt dit p. 42 aldus uit: 
„Trotzdem wir damit also nicht den eigentlichen Kern der 
Geschichte treffen, kann eine wirkliche Ahnenreihe uns die 
Stammesentwicklung darstellen, wenn wir nämlich jeden ein- 
zelnen solchen Ahnen als die Folge des Zustandes auffassen 
auf dem die Keimbahnentwicklung in dem Moment seiner 
