BOEKBESPREKING. 77 
Erzeugung angekommen war. Die Ahnenreihe wird dadurch zu 
einer Art Symbol der Stammesgeschichte”. 
Dit is juist, mits men er slechts aan toevoegt: een zéér be- 
driegelijk symbool, omdat het phaenotype geenszins het genotype 
behoeft te weerspiegelen. | 
Juist daarom is doordringen in het evolutieprobleem door mor- 
phologische vergelijking onmogelijk; dat is de principieele fout 
van NAEF en van allen die met hem in die mogelijkheid gelooven. 
Evolutie in het verleden zal steeds phantasie blijven, die der toe- 
komst kan slechts het experiment onthullen. 
Lorsy. 

Ness, H., 1918. Hybrids of thelive Oak (Quercus virginiana) 
and Overcup Oak (Q. lyrata) (Journal of Heredity, October 
1918. p. 263—268 met 3 platen.) 
Deze twee Linneonten zijn zeer verschillend en kunnen toch 
zeer gemakkelijk worden gekruist. 
In 1909 kruiste de auteur Q. virginiana 2 X Q. lyrata J en 
verkreeg daarvan 3 boomen, die in 1917 ongeveer 16 voet hoog 
waren en ongeveer 12.5 c.m. stamomvang 1 voet boven den grond 
hadden. 
Drie bastaarden, op dezelfde wijze in 1910 verkregen, groeiden 
eveneens uitstekend, maakten zelfs gedurende het vorige, zeer 
ongunstige, seizoen nog loten van 3 of meer voet. 
Al deze bastaarden waren onderling zoo zéér aan elkaar gelijk, 
als zaailingen van een zuivere soort maar zijn konden. In vele 
opzichten domineert & lyrata, in andere — bv. in den vorm der 
vruchten — Q. virginiana, terwijl andere kenmerken bv. de grootte 
der vruchten intermediair zijn. 
Van deze F, bastaarden zijn reeds zaden verkregen, die ge- 
kiemd hebben. Zij zijn echter niet aan zelfbestuiving te danken, 
maar aan toevallige bestuiving, waarschijnlijk door Q. nigra mis- 
schien ook door Q. minor. In ieder geval blijkt hieruit, dat de 
bastaard tusschen Q.. virginiana en Q. lyrata met pollen van andere 
Linneonten nakomelingen kan vormen. 
Zeer terecht zegt dan ook de auteur: 
