\ 
84 BOEKBESPREKING. 
Side in Californië, navel-oranges, die wèl zaad zetten en zich van 
de anderen slechts onderscheidden, doordat hun meeldraden wèl 
pollen vormen. Lorsy. 
TAMMES, T., 1919. De leer der erffactoren en hare toepassing, 
op den mensch. Rede, uitgesproken bij het aanvaarden van het 
ambt van buitengewoon hoogleeraar aan de Rijks-Univ. te, 
Groningen. (Groningen, Wolters, 1919). 
In de geschiedenis der erfelijkheidsleer zijn 2 perioden te onder- 
scheiden: die van GALTON’s erfelijkheidstheorie, en die van de 
theorie der erffactoren. GALTON’s wet leeft nog voort onder de 
fokkers; men denke slechts aan termen als volbloed, halfbloed, 
quadroon. Thans bouwen we voort op MENDEL’s onderzoekingen. 
Zijn meening dat de erffactoren onderling onafhankelijk van elkaar 
zijn, bleek later slechts bij uitzondering waar te zijn. MORGAN 
toonde voor de bananenvlieg aan dat ze in in 4 groepen bijeen- 
blijven. Merkwaardig genoeg bleken de cellen ook 4 kernstaafjes 
te bevatten. Dezelfde overeenstemming bleek ook bij MENDEL’s 
klassiek object, de erwt, te bestaan: 35 erffactoren in 7 groepen, 
en 7 kernstaafjes. Voor MENDEL is het een buitengewoon geluk 
geweest dat hij gewerkt heeft met 7 eigenschappen, waarvan de 7 
factoren juist in 7 verschillende kernstaafjes lagen. De wet van MENDEL 
moet dus voortaan heeten: de kernstaafjes — niet de erffactoren — 
worden volgens het toeval over de voortplantingscellen verdeeld. 
Toch zijn er weer uitzonderingen op deze wet. Bij Lathyrus vond 
BATESON voor het eerst de onvolkomen koppeling, waarvan MORGAN 
in zijn overkruisingstheorie een verklaring aanbood. MORGAN, 
STURTEVANT e.a. hebben, doordat zij de ligging van een groot aantal 
erffactoren in de 4 kernstaafjes konden bepalen, den erfelijken 
aanleg van de bananenvlieg voor een deel in kaart gebracht. 
't Ideaal van sommige onderzoekers is nu dat dit eenmaal voor alle 
levende wezens het geval zal zijn. Onderstelling is hierbij dat de 
erffactoren — afgezien van de mutaties — steeds dezelfde blijven. 
Maar de eigenschappen zijn plastisch onder invloed van de uit- 
wendige omstandigheden. Zelfs kunnen daardoor erffactoren on- 
werkzaam worden. Wij zien daardoor den phaenotypus, het resul- 
taat van erfelijken aanleg en uitwendige omstandigheden. 
x 
r 
