BOEKBESPREKING. 93 
stellingen af, die bij de beoordeeling der onafhankelijkheid van 
factoren moeten gelden: | 
1. Met een bepaald chromosomenaantal in iedere voortplan- 
tingscel, x, kunnen door zelfbestuiving en splitsing van een enkel 
individu theoretisch gesproken, hoogstens 2* verschillende typen 
van voortplantingscellen en 3* verschillende individuen-typen krijgen, 
waarvan 2X in alle eigenschappen fokzuiver kunnen zijn. 
2. Indien een splitsingsproef begonnen wordt met een kruising 
van twee individuen der onderzochte soort, en zelfbestuiving uit- 
gesloten is, dan kunnen we in F} hoogstens 4* en in Fy en volgende 
generaties 10* genotypisch verschillende vormen krijgen, waarvan 
weer 4* in alle eigenschappen homozygoot zijn kunnen; x geeft 
weer het haploide chromosomenaantal aan. 
In deze stellingen wordt aangenomen, dat de chromosomen on- 
derling niet verbonden zijn, wat lang niet altijd het geval schijnt 
te zijn. (Men denke o. a. aan RENNERS Oenothera-onderzoekingen). 
De nadruk moet dus: wel gelegd worden op het woord „hoogstens.” 
WINGE is nu voornemens te trachten met behulp van deze 
stellingen de juistheid der chromosomen als dragers der erfelijke 
eigenschappen te onderzoeken en wel door kruisingsproeven met 
de veel tot dat doel gebruikte soort Lathyrus odoratus L. In de 
eerste plaats moest echter vastgesteld worden, hoe groot het aantal 
chromosomen van die soort is. Hij is er door cytologische onder- 
zoekingen in geslaagd, dit getal voor Lathyrus odoratus L, en voor 
Lathyrus latifolius L. te bepalen; ieder dier soorten heeft in haar 
voortplantingscellen 7 chromosomen. Dus mogen in die planten 
hoogstens zeven onafhankelijk splitsende factorengroepen gevonden 
worden, wat hierop neerkomt, dat een splitsing van een kunstmatig 
gemaakte hybride tusschen twee zuivere lijnen van Lathyrus odoratus 
nooit meer dan 128 verschillende homozygote biotypen mag geven. 
Het is zeer te hopen, dat latere onderzoekingen WINGE in staat 
zullen stellen, dit probleem op te lossen. 
SIRKS. 
