BOEKBESPREKING. 95 
witte takken gaven intermediaire bastaarden, in bladvorm en in blad- 
kleur (gevlekt). 
Indien de hier zeer in het kort aangegeven resultaten van VAN 
DER Work’s onderzoekingen geheel juist zijn, dan zouden we hier 
met een zeer interessant geval te maken hebben. Op grond van 
zijn gegevens zou de schrijver hier aan mutatie willen gaan denken, 
de eerste mutatie dus, waarvan de aanleidende oorzaak bekend 
was. Gelukkig echter gebruikt hij zelf de vragende vorm: „Een 
mutatie?”, want ik voor mij zou op schrijvers resultaten allerminst 
een positieve conclusie durven bouwen De veranderingen, waarvan 
de modificatiebacterie de oorzaak zou zijn, zijn zeker ingrijpend, 
maar ik had over een dergelijk, misschien principieel belangrijk 
onderwerp een andere wijze van onderzoek en van publicatie verwacht. 
Van welken kant men het onderzoek ook bekijkt, hetzij van systema- 
_tischen, of van bacteriologischen, of van physiologischen, of van anato- 
mischen, of van genetischen, van alle kanten is het onderzoek opper- 
vlakkig en onvolledig. Het is dan ook dubbel en dwars te betreuren, 
dat schrijvers proef planten door noodlottige omstandigheden zijn ver- 
loren gegaan, maar waarom heeft hij geen reincultures van de 
„modificatie-bacterie” aangehouden, waarmee opnieuw infecties bij 
_ Acer-planten konden geschieden? Was het niet Acer platanoides, 
waarvan een var. „digitata” als bonte variëteit bekend is, en waarop 
soms zuiver mannelijke en zuiver vrl. inflorescenties voorkomen ? 
(Zie Wittrock. Ueber die Geschlechtsverteilung bei A. platanoides. 
Bot Cbl. 1886. Bd. 25. p. 55. ff.) En waarom zijn zijn illustraties 
zoo primitief? De figuren maken sterk den indruk van grootendeels 
met schablonen geteekend te zijn. Het ware heel wat beter geweest, 
indien deze illustraties naar foto’s en niet naar gefotografeerde teeke- 
ningen gemaakt waren. Schrijver zelf stelt achter zijn conclusie een 
vraagteeken, maar voor lezers, die het onderzoek niet bijwoonden, 
mogen deze vraagteekens wel door de geheele publicatie verspreid 
en verdriedubbeld worden. 
Want er schuilt in zulke publicaties een gevaar, dat zeker niet 
onderschat mag worden. De groote pers acht het nog altijd haar 
taak, het publiek van het verschijnen van dergelijke, schijnbaar 
geweldig veel beteekende, publicaties op de hoogte te houden, en 
in dit geval is dit dan ook in de Nieuwe Rott. Courant en in de 
Telegraaf geschied. Nu is het een vrij onschuldige zaak, als hierover 
