EN, 
DE ANALYSE VAN EEN SPONTANE 
BOONENHYBRIDE 
door M. J. Sırks. 
Het onderzoek der erfelijke factoren, welke de rasverschillen 
tusschen de talrijke variéteiten van Phaseolus vulgaris, gewone 
tuin- en landbouwboonen veroorzaken, kan langs twee wegen ge- 
schieden. 
Door kunstmatige kruisingen tusschen twee tot verschillende rassen 
behoorende individuen en daaropvolgende analyse der nakomeling- 
schap kunnen we, zooals het werk van EMERSON (1904, 1909), 
SHULL (1908), TscHERMAK (1904, 1912), Shaw en NORTON (1918), 
TJEBBES en KOOIMAN (1919), ons getoond heeft, een beeld vormen 
van de genotypische structuur der beide ouderrassen, van vader 
en moeder dus. Maar het kruisen van boonen is om technische 
redenen niet zoo heel eenvoudig; van een groot aantal verrichte 
bestuivingen zal vaak maar een klein percentage vruchtzetting tenge- 
volge hebben. Daarom is het goed, dat in de natuur zelf spontane 
kruising tusschen verschillende rassen voorkomt; daardoor wordt 
ons vanzelf materiaal in handen gegeven voor onderzoek der 
erfelijke factoren. Weliswaar is dan slechts één van de ouders, de 
moederplant, met zekerheid bekend, maar in vele gevallen is met 
eenige waarschijnlijkheid het vaderras wel aan te wijzen, en in 
andere is het onverschillig te weten welk vaderras aanleiding heeft 
gegeven tot het optreden van zulk een spontane hybride; wanneer nl. 
uit het onderzoek blijkt, dat de vaderplant een witzadige was, dan 
volgt hieruit onmiddellijk de onzekerheid omtrent de overige kleur- 
factoren der zaadhuid, omdat tot eenzelfde witzadig boonenras 
individuen kunnen behooren van zeer uiteenloopende genotypische 
constitutie. Die weg, de analyse van een spontane boonenhybride, 
is ingeslagen door KAJANUs (1914), LUNDBERG en ÄKERMAN (1917), 
Genetica II. 7 
