98 SIRKS, DE ANALYSE VAN EEN SPONTANE BOONENHYBRIDE. 
Tseppes en Kooıman (1919). Zulk een analyse is slechts volledig, 
indien alle zaden der door spontane bastaardeering ontstane plant 
uitgezaaid worden, en zoodoende over de geheele F,- en volgende 
generaties beschikt wordt; alleen LUNDBERG en AKERMAN hebben 
op die wijze gewerkt, terwijl zoowel KAJANUs als TJEBBES en 
KOOIMAN uitgegaan zijn van een zaad, ontstaan op een F;-plant, 
dus van een Fo-plant. Dit behoeft nu geen bezwaar te zijn, temeer 
waar bij een eenigszins ingewikkelde bastaardeering de F.-generatie 
te klein is, om een duidelijk beeld van de splitsing te geven, maar 
daartegenover staat, dat het onderzoek der nakomelingen van één 
F5-plant ons voor groote en eigenaardige moeilijkheden kàn plaatsen, 
Ten eerste kan zoo’n nakomelingschap geheel uniform zijn, en dan 
leert ze ons omtrent het complex van erfelijke eigenschappen der 
ouders niets, maar bovendien ook is het mogelijk, dat dit onder- 
zochte gedeelte der F3-generatie geen enkelen factor met de moeder- 
plant, de eenige bekende der ouderplanten, gemeen heeft. Dat kan 
bij het uitwerken der erfelijke structuurformules ons op een dwaal- 
spoor brengen. Daarom lijkt het mij in alle opzichten gewenscht, 
indien de gelegenheid daartoe bestaat, de geheele groep van Fo 
planten op te kweeken, en van alle de verdere generaties te winnen, 
en het analyse-materiaal zoodoende zoo ruim mogelijk te maken. 
In het volgende is een onderzoek beschreven, dat voorloopig 
alleen op de zaadhuidkleuren betrekking heeft, maar waaraan, naar 
ik hoop, later een bewerking van vormen en gewichten der zaden 
en van enkele eigenschappen der volwassen planten zal kunnen 
toegevoegd worden. 
In een cultuur van kievitsstamboonen werd in het najaar van 
1917 een plant aangetroffen, welke sterk verschilde van het ouder- 
ras in kleur van zaadhuid. Het lichtchamois van den ondergrond 
der kievitsstamboonen (CC 103A uit de Code des couleurs van 
KLINCKSIECK ET VALETTE) was vervangen door een leverkleurig 
bruin (CC 152); de violette streping (CC 52) door een loodblauwe 
(CC 453). Zooals de kievitstamboonen twee typen van zaden 
vormde: chamoisondergrond met enkele violette strepen en chamois- 
ondergrond met een overheerschend violet netwerk, zoo had ook 

