DE POLYMERIETHEORIE GETOETST AAN DE 
ERFELIJKHEID VAN DEN HOOFDVORM 
door G. P. FRETs. 
Polymerie noemt A. LANG (1911) de voorstelling, dat één eigen- 
schap in de geslachtscellen bepaald wordt door eenige erffactoren, 
waarvan de werking wordt bijeengevoegd. 
De polymeriehypothese is geformuleerd door NıLsson-EHLE (1909) 
op grond van de resultaten van zijn kweekproeven met granen. In 
een latere publicatie (1911, blz. 1—19) heeft hij deze opvattingen 
tot een polymerietheorie uitgewerkt. 
NiLssoN-EHLE meent, dat de erfelijkheid van een eigenschap be- 
paald kan zijn door eenige in dezelfde richting werkende factoren. 
Bij kruisingen van haver met zwarte en met witte bloeikaf vond 
NILSSON-EHLE in 9 gevallen in Fy zwarte en witte exemplaren vol- 
gens de splitsingscijfers 3:1, in 2 gevallen vond hij in Fa zwarte, 
grijze en witte exemplaren volgens de verhoudingsgetallen 12:3: 1 
en in één geval vond hij zwarte en witte exemplaren ongeveer 
volgens de verhoudingsgetallen 15:1. De cijfers van deze laatste 
kruising zijn dus een aanwijzing voor de aanwezigheid van twee 
factorenparen. Bovendien werden van Fy, een aantal planten verder 
gekweekt en nu vond NILsson-EHLE van 39 zwarte exemplaren 
weer zeer verschillende splitsingen in F3. Zeventien planten leverden 
alleen zwarte nakomelingen, 11 splitsten volgens de splitsingscijfers 
3:1 en 9 (of tl) volgens 15:1. Deze resultaten stemmen zeer goed 
overeen met de theoretische getalien 4:3:3, die men bij kruising 
van vormen met 2 factorenparen voor zwart verwachten moet voor 
de factorensamenstelling van de zwarte exemplaren. 
Nırsson EHLE besluit dus, dat in dit onderzochte haverras Ei 
eigenschap der zwarte kleur van de bloeiwijze door 2 factoren be- 
paald wordt. Ook meent hij, dat de eene factor waarschijnlijk op 
