116 FRETS, DE POLYMERIETHEORIE GETOETST AAN DE 
zichzelf een iets lichtere kleur geeft dan de andere. Dit is niet 
heelemaal zeker, omdat ook bij kruisingen van rassen, die de ver- 
houdingsgetallen 3:1 geven, in Fo erfelijke schakeeringen van zwart 
verschijnen, Van constant zwarte Fy planten hebben er maar eenige 
een zoo diepzwarte kleur als de P-vorm (N.-E. 1909, p. 21). Som- 
mige splitsen in meer en minder donker zwart. Van belang is nog, 
dat er rassen zijn, waar de zwarte kleur door één factor bepaald 
wordt, die zwarter zijn dan het ras, dat volgens de kruisingsresul- 
taten 2 factoren voor de zwarte kleur heeft. 
Van de 33 kruisingen met verschillende haverrassen, die NıLsson- 
EHLE onderzocht, was er slechts één, waar voor de verklaring van 
de kafkleur het aannemen van 2 erffactoren noodig was. 
Ook bij kruisingen van verschillende aarkleur van tarwe vond 
Nırsson-EHLE een ras, dat volgens de verhoudingsgetallen 15: 1 
splitste. Bij vijftien verschillende kruisingen met dit ras vond 
NILSSON-EHLE steeds de splitsingscijfers 15:1. F3 werd in dit geval 
niet gekweekt. 
Voor de roode korrelkleur van tarwe vond Nitsson-EHLE voor 
een ras waarschijnlijk drie erfeenheden. F3 werd gekweekt. De : 
factoren toonden ook hier onderling weinig verschil. Van de F3- 
vormen, die volgens het schema 3:1 splitsten, — die dus maar 
één factor voor rood bevatten — waren er, die in kleurintensiteit 
vrij wel overeenkwamen met den P-vorm, ook, die wat bleeker 
waren. Dus aan een bepaalde korrel is het niet met zekerheid te 
zien, of er 3 factoren aanwezig zijn of slechts twee of een. 
In één geval (1911 p. 24) vond Nırsson EHLE, dat een tarweras 
in verschillende kruisingen volgens de getalsverhoudingen 15:1 
splitste, doch eenmaal volgens de cijfers 3:1. Hieruit blijkt dus, 
dat in dit als zuivere lijn geldende ras de twee rassen (biotypen) 
met 2 factoren en met 1 factor voor de korrelkleur aanwezig zijn. 
Ook andere eigenschappen werden onderzocht. Zoo werden voor 
het ligulakenmerk van haver twee of drie factoren gevonden. Twee 
dier factoren geven ieder op zichzelf ook een volledige ligula. Bij 
de soort met 3 factoren is er waarschijnlijk een factor, die op 
zichzelf maar een kleine ligula geeft. 
De polymerietheorie steunt dus vooral op twee gegevens van 
kweekproeven. In de eerste plaats, dat voor sommige eigenschappen 
de getalverhoudingen van de splitsing in F zijn 15: 1 en in de 
