ERFELIJKHEID VAN DEN HOOFDVORM. 117 
tweede plaats, dat F3 dan vormen blijkt te bezitten, die splitsen 
volgens de getalsverhoudingen 15:1 en 3:1. Deze twee belang- . 
rijke feiten voeren tot de aanname, dat van dergelijke eigenschappen 
de erfelijkheid door 2 factoren bepaald wordt. Ook de getalver- 
houding 63:1 is gevonden, waaruit de aanname van 3 factoren volgt. 
In de polymerietheorie is verder opgenomen en op den voor- 
grond gebracht het feit, dat de polymere factoren weleens niet 
dezelfde werking hebben, doch dat b.v. een van haar een veel 
zwakkere werking heeft dan alle tezamen, zooals ze in den ouder- 
vorm voorkomen. Karakteristiek, zegt NILSSON-EHLE (1911 p. 3), 
voor de gelijkzinnige factoren is het, dat ze ieder op zichzelf 
ongeveer dezelfde of een weinig verschillende uiterlijke werking 
hebben en dat ze tezamen vaak een duidelijke cumulatieve wer- 
king uitoefenen, zoodat ze het voorkomen, de graad van de eigen- 
schap versterken. 
In dezen vorm is de polymerietheorie aangewend ter verklaring 
van de continue variabiliteit en der selectie. 
A. Lana (1910, 1911) verklaarde zoo de resultaten van de proeven 
van CASTLE over de oorlengte van konijnen. Voor de erfelijke 
verschillen van de huidkleur bij den mensch neemt LANG twaalf 
erfeenheden aan (1911, p. 25). H. MAYER GMELIN (1917) vond bij 
kruisingen over de korrelkleur van tarwe 4114e x. rood : 65 ex. wit, 
wat heel goed overeenkomt met de verwachting 63:1, als men 
3 factoren aanneemt. F3 werd in dit geval echter niet gekweekt, 
zoodat geen inzicht in de verschillende genetische samenstelling 
van de roodkorrelige planten verkregen werd. 
Belangrijk zijn de proeven van T. TAMMES (1911). T. TAMMEs 
verrichtte kweekproeven bij vlas. Zij onderzocht o.a. uitvoerig de 
erfelijkheid van de lengte en van de breedte van het zaad bij 
kruising van verschillende soorten van vlas. Zij beschikte daarbij 
over vlassoorten, waarvan de afmetingen van het zaad vrij veel 
verschillen. De F,; generatie bestond gewoonlijk uit een 20-tal 
planten, waarvan de zaadlengte onderling overeen kwam en die 
intermediair was ten opzichte van die van de ouders. De F, generatie, 
die in de verschillende experimenten ongeveer 200 planten omvatte, 
vertoonde het beeld der continue variabiliteit; er waren planten 
met kleine, met middelmatig groote en met groote zaden. De af- 
metingen van de ouderzaden werden niet bereikt. In twee experi- 
