ERFELIJKHEID VAN DEN HOOFDVORM. 119 
4 grootouders. De hoofdindex, dus de verbouding et is daarbij 
als uitdrukking voor den hoofdvorm genomen. 
Daar de hoofdindex een samengestelde eigenschap is, die men 
door berekening verkrijgt, is voor het onderzoek van den hoofdvorm 
begonnen met het erfelijkheidsonderzoek van de beide hoofdafme- 
tingen, de lengte en de breedte. De hoofdafmetingen toch zijn 
enkelvoudige eigenschappen, die men direct door meting leert kennen. 
En al worden ze door den hoofdvorm beinvloed, dan behoeft dit 
niet de mogelijkheid in den weg te staan, dat ze zich in haar erfe- 
lijkheidsbeweging toch houden binnen de grenzen eener eigen 
variabiliteit. Wanneer nl. van de hoofdlengte, evenals van de andere 
hoofdafmetingen, de erfelijkheid bepaald is door eenige in dezelfde 
richting werkende factoren, waarbij de heterozygoten intermediair 
zijn, dan zijn de grenzen van de variabiliteit gegeven door de 
combinatiemogelijkheid van het aantal factoren. Dit zullen we nagaan. 
NiLssoN-EHLE vond in zijn proeven, waar hij 2 of 3 factoren voor 
de erfelijkheid van een eigenschap moest aannemen, dat de factoren 
onderling verschilden. LANG in zijn uiteenzetting der polymerie- 
theorie (1910, p. 17) legt er den nadruk op, dat de vraag, of de 
polymere factoren dezelfde werking hebben of verschillend zijn, 
nog geheel onopgelost is. Voor meetbare eigenschappen (lengte, 
gewicht, enz.) acht LANG de eerste aanname niet waarschijnlijk. Bij 
de uitwerking van een voorbeeld neemt LANG een gelijke werking 
aan van de polymere factoren, maar behandelt ze toch als niet- 
identische zelfstandigheden, onderscheidt ze als Ly, Lo, Lg enz. 
Waar wij hier aannemen, dat de factoren ieder eenzelfde lengte- 
vermeerdering geven en de beinvloeding der lengte haar eenige 
functie is, terwijl we te doen hebben met een materiaal — een 
menschenpopulatie in Holland — van zeer verwante wezens, is er 
“in ons geval meer reden, om er van uit te gaan, dat de erffactoren 
identisch zijn. 
Of de factoren identisch of niet-identisch zijn, brengt een ver- 
schillende verklaringsmogelijkheid mee. Wanneer de factoren niet- 
identisch zijn, dus niet voor elkaar in de plaats kunnen treden, is 
de verklaringsmogelijkheid grooter. Zijn er tien niet-identische lengte- 
factoren Lj, Lo, L3 enz., dan geeft de kruising van bv. L;L;LoLsLsLz 
en LoLoLsLsLéLe de bastaard LylLoLobalghslsLele ; heeft men met 
