ERFELIJKHEID VAN DEN HOOFDVORM. 131 
dat in de erfformules van de ouders, de eigenschappen der groot- 
ouders (latent) uitgedrukt zijn, blijkt, dat we dit in een zoo hooge 
mate moeten kunnen doen, dat dit resultaat beter bereikt wordt bij 
de aanname van niet-identische dan bij die van identische factoren. 
Het betreft hier weliswaar één geval; het is echter een van de 
weinige gevallen, waar van de kinderen de vier grootouders bekend 
zijn (zie ook blz. 135). 
Zooals voor de hoofdlengte, is dit onderzoek ook verricht voor 
de hoofdbreedte. 
Uit dit onderzoek, het in formule brengen van de hoofdafme- 
tingen van de ouders en van de kinderen, op den grondslag van 
de polymerietheorie, zien we dus, dat de variabiliteit van de hoofd- 
afmetingen der kinderen verband houdt met de grootte der hoofd- 
afmetingen van de ouders. 
Dit blijkt ook, als we ons materiaal groepeeren. Ik heb ver- 
schillende overzichten gemaakt van de families, gegroepeerd naar 
de hoofdlengte van de ouders. Ik geef hier een tabel weer van 
families, waar de hoofdlengte van de ouders 1 mM. verschillen. 
Volgens afdalende hoofdlengte der ouders zijn de families gerang- 
schikt. We zien uit deze grafische voorstelling, dat met de daling 
van de hoofdlengte der ouders ook de grenzen van de varia- 
biliteit der kinderen zich verplaatsen. 
Van ouders met een groote hoofdlengte, is de hoofdlengte van de 
kinderen in ’t algemeen ook groot, van ouders met een kleine 
hoofdlengte, is de hoofdlengte van de kinderen in ’t algemeen ook 
klein en van ouders met een middelmatig groote hoofdlengte is de 
hoofdlengte van de kinderen in ’t algemeen middelmatig groot. 
De erfelijkheidsbeweging van de hoofdlengte kan dus verklaard 
worden door de aanname van een aantal (12 of 13) gelijke, in den 
zelfden zin werkende erffactoren. 
Wat het feit betreft, dat van ouders met een Ardea groote 
hoofdlengte de kinderen in ’talgemeen ook een middelmatig groote 
hoofdlengte hebben, dit feit eischt nog eenige beschouwing. 
De hoofdlengte kan middelmatig groot zijn door de aanwezig- 
heid van veel erffactoren in den heterozygoten vorm (dus als Ll) 
en ook door de aanwezigheid van een kleiner aantal erffactoren, 
waarvan de meeste in den homozygoten vorm (als LL) zijn. In het 
eerste geval zullen de kinderen een meer uiteenloopende erfelijke 
constitutie hebben dan in het tweede. Hieruit volgt, dat men bij de 
