ERFELIJKHEID VAN DEN HOOFDVORM. 135 
We vinden hier dus, dater onder ouders met middelmatig groote 
hoofdafmetingen niet duidelijk een groep is, waar de hoofdafme- 
tingen der kinderen een grootere variabiliteit hebben dan van 
ouders met kleine, resp. groote hoofdafmetingen. Dit resultaat 
maakt, dat ter verklaring der erfelijkheid de aanname van iden- 
tische erfeenheden toereikend is (zie blz. 130). 
Vraagt men ten slotte, waarom hier aangenomen wordt, dat voor 
de eigenschap hoofdlengte, resp. -breedte, de erffactoren interme- 
diair heterozygoot zijn, dan is het antwoord, dat deze aanname 
steunt op het feit, dat in mijn materiaal de variabiliteit van kinderen 
van ouders met groote hoofdafmetingen, niet verschilt van die van 
ouders met kleine hoofdafmetingen.. Wanneer groot dominant was 
over klein, of omgekeerd, zou men een verschillende variabiliteit 
vinden, nl. bij kinderen van ouders met de dominante eigenschap 
een grootere variabiliteit dan bij die van ouders met de recessieve 
eigenschap. (DAVENPORT 1917). 
De erfelijkheidsbeweging van de hoofdafmetingen kan m.i. ver- 
klaard worden door de aanname, volgens de polymerietheorie 
van NiLsSON-EHLE, van een aantal (hoogstens 13) gelijke in den- 
zelfden zin werkende erffactoren. Deze erffactoren kunnen identisch 
zijn (blz. 120, 129 en 130). 
Wanneer men de gegevens, waarop deze theorie steunt en de 
groote verklaringsmogelijkheid, die de aannamen voor mijn materiaal 
biedt, in ’toog vat, moet erkend worden, dat op deze wijze nog 
niet zoo veel bewezen is. 
Toch wordt het belangrijke feit, dat de variatiebreedte van de 
hoofdafmetingen van de kinderen zich beweegt met de grootte van 
de hoofdafmetingen van de ouders zeer goed door de polymerie- 
theorie verklaard. 
En de experimenten van NıLsson-EHLE geven een vaste, hoewel 
nog smalle basis voor de theorie. 
Een andere verklaring geeft, zooals bekend de selectietheo- 
rie, zooals deze in nieuwen vorm door CASTLE verdedigd 
wordt. 1) 
Tusschen deze twee theorieén zou ik nog geen besliste keuze willen 
doen. Zwaar wegen de feiten, die — uit het gebied van de 
bastaardeering — wijzen op de zelfstandigheid van erffactoren bij 
de voorstelling, die men zich maakt van het wezen der erfelijk- 
heid. En als men deze vooropstelt, komt men er toe, de polymerie- 
