ONDERZOEKINGEN OVER KLEUR EN TEEKENING BĲ RUNDEREN. 139 
gesteld: De volgende vertegenwoordigers van beide groepen worden 
geacht verwezenlijkt te zijn: 
I WWrr; WwRR; wwRR 
II wwRR; wwRr; wwrr. 
De. heterozygoten zijn steeds de ,,roans’, dat wij verder maar 
door schimmel zullen vertalen. LAUGHLIN leidt uit deze groepen 
9 genotypen af, die 45 kruisingen geven, welke gedeeltelijk reci- 
prook zijn. 
Soms kunnen verschillende ouders dezelfde zygoten geven, bij- 
voorbeeld: Schimmel (WWrr, wwRR) X Schimmel (wwRR, wwrr) 
Gameten: Wr, wR en wR, wr; Zygote: WwRr, wwRr = Schimmel. 
Rood: (wwRR, wwRR) x Wit (WWrr, wwrr) 
Gameten: wR, wR en Wr, wr; Zygote: WwRr, wwRr = Schimmel. 
Het behoeft geen betoog, dat vele onverwachte fokresultaten 
te verklaren zijn, door vast te houden aan de verschillende geno- 
typische samenstelling van phaenotypisch gelijke dieren. Maar 
toch moeten nog meer hypothesen gesteld worden, om uit de 
moeilijkheden te komen. Daartoe neemt LAUGHLIN aan een „occa- 
sional intrazygotic inhibition and reaction” van chemischen aard. 
Hij beschouwt R als een enzym, W als antistof. De concentratie 
van W beslist over het lot van R. Deze factor kan door W ver- 
traagd worden, doch ook vernietigd. Daarbij gaat W echter ook 
zelf te gronde. Het eerst wordt altijd groep I aangetast. Er zijn 
7 mogelijkheden, waarvan LAUGHLIN er 6 gerealiseerd ziet. Het 
zou ons te ver voeren, als wij hierop nader wilden ingaan; een 
uitvoerig referaat van deze studie vindt men in het Zeitschr. f. 
ind. Abst. u. Vererb. Lehre Bd 12, 1914. Met opzet heb ik echter 
LAUGHLIN’s verklaring wat uitvoerig weergegeven, om te laten zien, 
hoe ingewikkeld de verschijnselen zouden zijn, indien de fouten- 
bronnen niet in aanmerking genomen werden en tot welke onder 
stellingen zij den onderzoeker voeren. Dezen zelf zal de verklaring 
vermoedelijk niet zoo gewrongen schijnen, daarvoor heeft hij zich 
te veel in het probleem verdiept, maar de buitenstaander ziet 
van de boomen het bosch niet meer. Zeer gerechtvaardigd is dan 
ook de felle kritiek, waaraan WALTHER (5) deze publicatie onder- 
werpt. Hij wijst er op dat het samenvatten van gevlekt en ,roan” 
volstrekt ontoelaatbaar is. En verder wijst hij de voornaamste 
“ foutenbronnen aan, te weten: 1° verkeerde boeking, 2° veran- 
