140 ONDERZOEKINGEN OVER KLEUR EN TEEKENING BIJ RUNDEREN. 
dering van het phaenotype tijdens het leven, 3° transgressie 
van de heterozygoten naar de zijde van beide onderdieren. Toch 
moeten wij erkennen, dat er punten zijn in LAUGHLIN’S opvatting 
die niet verwerpelijk zijn te achten. Ten eerste de tegenstelling 
tusschen dominant en recessief wit. Wij zullen die ook in den loop 
van ons verslag leeren kennen. In ons land is bijv. de witte kop 
van het Groninger vee en het laken der Lakenvelders dominant. 
De vlekteekening van het Friesch-Hollandsch veeslag is recessief, 
althans ten opzichte van Lakenvel. Of zij het ook is ten opzichte 
van effenkleurigheid, is nog de vraag, zooals we straks zullen zien. 
WENTWORTH neemt ,schimmel” als een afzonderlijke factor aan: 
P;p is dan rood. R is kleur tegenover r wit. Ook deze onder- 
stelling kan de feiten niet bevredigend verklaren, zooals SEWALL 
WRIGHT zeer duidelijk uiteen zet. Uitgaande van de onderstelling 
dat de verschillende kleuren bij het Shorthorn-vee in evenwicht 
zijn, berekent hij hoe de diverse combinaties welke mogelijk zijn, 
bij paring volgens het toeval, zullen moeten uitkomen wanneer 
men een, en wanneer men twee factoren aanneemt. Speciaal de 
paringen: Rood x Wit en Schimmel X Schimmel worden nagegaan. 
Inderdaad zijn de uitkomsten zoodanig, dat bij een populatie die, 
wat de kleur betreft vrijwel volgens het toeval voortplant, de 
overeenstemming met één-factor-kruisingen niet beter kan worden 
sewenscht. 
Wij hebben bij deze Shorthornstudies wat langer stilgestaan, 
omdat wij hier een wit zagen dat noch dominant noch recessief, 
doch intermediair schijnt te zijn, terwijl wij de beide andere toe- 
standen in ons onderzoek zullen ontmoeten. 
Het wit dezer Shorthorn’s is noch recessief noch dominant want . 
„schimmel”-kleur is intermediair. Er ziin dus drie toestanden 
waarin het wit optreedt bij verschillende rassen of slagen. LLoyp- | 
JONES en Evvarp (4) wijzen nadrukkelijk op het verschil tusschen 
Chillingham-vee, wit met donkere stippen, waaruit nu en dan zwarte 
en donkerbruine kalveren voortkomen, eenerzijds, en Pembroke 
en Highlandvee, waar dat wit met donkere stippen bij uitzondering 
te voorschijn treedt, niettegenstaande het er steeds uitgefokt wordt. 
Hier is het wit dus stellig recessief. 
Men vraagt zich af of men hier met drie verschillende factoren 
te doen heeft, of met één kleurfactor, die bij verschillende rassen ~ 
