164 HERIBERT NILSSON’S ONDERZOEKINGEN ENZ. 
Hiermede wil ik natuurlijk niet beweren, dat de genoemde Salix- 
soorten slechts ten opzichte van 3 of 2 factoren van elkaar ver- 
schillen. Ik wil er slechts de aandacht op vestigen, dat de fun- 
damenteele verschillen, de habitus-verschillen 
dersystematici, slechts dit aantal bedragen. Want inderdaad 
heb ik kunnen constateeren, dat andere eigenschappen, die welis 
waar ten deele ook als systematisch essentieel beschouwd worden, 
die echter niet habitueel, maar meer gedetailleerd (ausmeisselnd) 
werken, onafhankelijk van de genoemde factoren splitsen. (Lengte 
der stempels, beharing der bladeren en stamina, bloeitijd en zekere 
anatomische en physiologische verschillen). 
Indien dus de factoriale samenstelling der soorten zeker eene 
belangrijk kleinere is, dan men gewoonlijk aanneemt, zoo wordt 
toch de phaenotypische variabiliteit, die men bij de krui- 
sing van twee soorten verkrijgt, eene zeer groote, omdat deze 
factoren gerecombineerd worden. Hierbij ontstaan zoowel talrijke 
intermediaire overgangen tusschen de stamsoorten als sterk af- 
wükende phaenotypen, die aan geheel andere soorten als de ouders 
herinneren of zeer eigenaardige Phaenotypen representeeren (extra- 
vagante Typen). Men krygt dus zoowel gradatie-series. (Evolutie- 
series) als discontinue afwijkingen (nieuwe soorten). 
Deze zijn echter noch evolutie-series noch nieuwe 
soorten. Zij zijn slechts de uitdrukking der 
nieuwcombinatie van genotypische factoren, die 
dus nieuwe reactieproducten vormen. 
Uit dit feit volgt, dat eene poging om evolutie-series te con- 
Strueeren en zich over phylogenetische verwantschap en nieuw- 
vorming te uiten, alleen op grond van morphologische waar- 
neming als ten eenenmale onjuist en op dwaalwegen leidend, 
beschouwd moet worden. Want wat morphologisch een zeer fraaie 
evolutieserie is, behoeft dit geenszins phylogenetisch te zijn. En 
wat morphologisch een nieuwe soort is omdat het individu even 
sterk van andere afwijkt als twee individuen van twee soorten van 
elkaar, behoeft geen toevoeging van een geheel nieuwe eigenschap 
(van een nieuwen factor) aan de reeds voorhandene te zijn, maar 
slechts eene nieuwe combinatie van al aanwezige factoreu, die 
morphologisch extravagant uitvalt. Stemt zoo’n extravagant type 
met reeds beschreven soorten overeen, dan moet het natuurlijk 
