HERIBERT NILSSON’S ONDERZOEKINGEN ENZ. 167 
volgende generaties blijven bestaan. Daar de linnésche soorten ge- 
woonlijk meerdere splitsende eigenschappen bezitten, moeten de 
heterozygoten sterk in de meerderheid zijn. Want als wij 10 ver- 
schillen binnen de soort aannemen — en deze veronderstelling is 
wel voor het meerendeel der linné’sche soorten veel te bescheiden 
— dan moeten, daar het aantal constante combinaties even groot 
is als het aantal gametensoorten, dus 210, er 1024 homozygoten zijn. 
Maar het aantal der mogelijke combinaties is 410, dus 1048576. 
Van deze zijn alle behalve de 1024 constante combinaties, dus 
1047552, ten minste in één factor heterozygoot. Er zijn dus 1000 x 
zooveel heterozygoten als homozygoten. De laatste zijn dus groote 
zeldzaamheden. Nog erger is het dat deze homozygoten voor 
verreweg het grootste gedeelte door heterozygoten bevrucht worden, 
tengevolge waarvan zij in de volgende generaties splitsen, dus niet 
langer soorten in den zin van Lorsy zijn. 
De vreemdbevruchters bevatten, dus slechts ephemere „soorten” 
geen constante afstammingsryen of reine Linien. Daar de vreemd- 
bevruchters het meerendeel der plantensoorten en bijna alle dier- 
soorten omvatten zijn de werkelijke lotsysche soorten slechts een 
fractie vergeleken met de ephemere. Wat men bij vreemdbevruch- 
ters Jordanonten noemen moet is ook niet duidelijk. 
Maar nog grootere moeielijkheden staan het lotsysche soorts- 
begrip in den weg. Wij kennen zekere factoren die slechts heterozy- 
goot voorkomen bv. de factoren, die gele pelskleur van zekere 
muizenrassen en de roodnervigheid en de laeta-velutina-eigen- 
schap bij Oenothera Lamarckiana veroorzaken. Lotsy’sche soorten 
met deze eigenschappen kunnen dus nooit ontstaan. 1) 
En van bizonder belang is het dat ook de geslachtsfactor tot 
deze categorie behoort. Want bij dioecische planten en diersoorten 
is of het vrouwelijke of het mannelijke geslacht altijd heterozygoot. 
Het soortsbegrip van Lotsy heeft dus de paradoxale consequentie, 
dat wij slechts ten opzichte van het eene geslacht soorten hebben, 
terwijl overigens geheel gelijke genotypen van het andere geslacht 
geen soorten zijn. 
Niet alleen uit traditioneele overwegingen en ten gevolge der 
zooeven behandelde verervingstheoretische feiten houd ik het voor 

EI) Natuurlijk niet, want. dat zijn geen soorten in de beteekenis, die ik 
aan dat begrip gaf. L, 
