168 HERIBERT NILSSON’S ONDERZOEKINGEN ENZ. 
het meest juiste ook voortaan het begrip soort voor de linné’sche 
soorten te gebruiken, maar ook omdat wij voor de werkelijke 
biologische eenheden reeds algemeen gebrutkte, van uit verervings- 
theoretisch gezichtspunt zeer toepasselyke en niet mei de vage 
begrippen der systematici te verwarren, aanduidingen hebben. Ik 
bedoel de uitdrukkingen Genotype en reine lijnen van JOHANNSEN. 
Genotype zegt immers duidelijk, dat zekere individuen eene 
identische factoriale samenstelling hebben, isogeen zijn, zooals 
JOHANNSEN het uitdrukt. Zij kunnen overigens homo- of hetero- 
zygoot zijn. Deze term leidt dus niet tot de fatale consequenties, 
die ik boven ten opzichte van het lotsysche soortsbegrip heb 
aangeduid. !) Zegt men dus, dat een linné’sche soort uit meerdere 
genotypen bestaat, dan heeft men ook alle individuen der soort 2) 
daarin begrepen, terwijl Lotsy het geheel kunstmatige (waarom? L.) 
verschil tusschen „soorten en „hybriden’ maken moet. Wil men 
verder doen uitkomen, dat een individu homozygoot is en een 
isogene, homozygote nakomelingschap geeft, zoo heeft men den 
juisten uitdruk „reine Linie” van JOHANNSEN daarvoor. Deze term 
heeft natuurlijk een beperkte toepasselijkheid en de zwakke stee 
in het lotsysche soortsbegrip is, dat hij dit met de „reine Linien”3) 
en niet met de genotypen „gleich gestellt hat.” Waarom hij dit 
niet gedaan heeft is echter gemakkelijk te begrijpen. Hij meende, 
dat de systematische soorten voor het probleem der soortsvorming 
geen geschikte objecten waren omdat zij heterogeen zijn. Hij moest 
dus naar de eenheden gaan, die voor de studie der soortvorming 
»einwaudfrei” waren. Bij de genotypen kon hij niet blijven staan, 
omdat deze ten deele nog heterozygoot zijn. Wat hij zocht, vond 
hij in de reine Linien Deze noemde hij dan ook soorten, 3) omdat 
zij de eenige waren, die voor de experimenteele »Klarlegung” van 
de soortvorming geschikt waren. 
Maar gelukkiger ware het zeker geweest als Lotsy niet het 
soortsbegrip veranderd had, maar het begrip der soorts- 
1) Neen, maar tot een nog fatalere nl. tot deze dat een soort — waar- 
onder men toch altijd heeft willen verstaan eene eenheid, eene groep van 
gelijke individuen — uit genotypisch ongelijke kan bestaan. L. 
2) Zie de vorige noot. 
3) Heb ik niet gedaan. L, 
