HERIBERT NILSSON'S ONDERZOEKINGEN ENZ. 171 
Het is reeds sinds KöLREUTERS geniale proeven over bastaard- 
bevruchting in het plantenrijk in de 18e eeuw bekend, dat eene 
soort, die tegelijk met het eigen pollen. en met dat van eene andere 
soort, met welke zij overigens gemakkelijk bastaardeert, bevrucht 
wordt slechts nakomelingen van het soortstype geeft. GÄRTNER 
heeft dergelijke proeven genomen en hetzelfde resultaat verkregen. 
Eene bevruchtingsphysiologische verklaring van dit eigenaardige 
resultaat schijnen mij proeven te geven, die ik met Oenothera 
Lamarckiana en gigas genomen heb, om de groeisnelheid der 
pollenbuizen te bepalen. Werd Lamarckiana met Lamarckiana- 
pollen!) bevrucht, dan bereikten de pollenbuizen na 19 uur de 
ovula, terwijl deze soort met gigas-pollen bestoven eerst na 21 uur 
bevruchting vertoonde. Het is dan ook duidelijk dat eene gelijk- 
tijdige bestuiving met de beide pollensoorten alleen of bijna alleen 
Lamarckiana-planten moest geven. 
Indien dus de pollenbuizen in de stijl van eene andere soort 
langzamer groeien dan in die van de eigen soort, dan moet bastaar- 
deering verhinderd of althans belangrijk verminderd worden, ook 
in een groep, waarin beide soorten dooreengroeien en ook dan als 
diesoorten, bijafwezigheidvaneigen pollen, gemakkelijk bastaardeeren. 
Dat de bastaarden, ook als zij werkelijk gevormd worden, toch 
niet met de soorten concurreeren kunnen, berust ook daarop, dat 
zij, in grooter of geringer percentage onregelmatig pollen hebben, 
dat niet tot bevruchting in staat is. Dat dit ook voor wilgen- 
bastaarden opgaat, heeft WıcHurA door vele proeven aangetoond. 
Mijne proeven hebben verder bewezen, dat een niet onaanmer- 
kelijk aantal der recombinaties een geringere levenskracht bezit als 
de soorten. Anatomische storingen, het harmonische samengroeien 
der weefsels betreffend en physiologische ten opzichte der perio- 
diciteitof verminderde winterhardheid of resistentie tegen Melampsora 
drukken de vitaliteit der individuen zóó zeer, dat zij zeker in 
wilden toestand niet zouden kunnen bestaan. 
Al zijn er nu ook vele soorten door natuurselectie zoo sterk 
gedifferentieerd, dat hun factoren niet meer bij combinatie door 
kruising volkomen vitaal reageeren, dan zijn er toch ook soorten, 
1) Het voorbeeld is niet gelukkig, Lamarckiana is geen „soort” en La- 
marckiana-pollen bestaat niet, deze plant vormt, zooals bekend is, twee soorten 
van pollen: velans- en gaudens-pollen. L. 
