172 HERIBERT NILSSON’S ONDERZOEKINGEN ENZ. 
die daar, waar zij gezellig samen groeien zoo sterk met elkaar 
kruisen, dat de bastaarden inderdaad ten opzichte der soorten de 
overhand hebben. Voorbeelden van zulke Salzx-soorten zijn aurita 
en cinerea in Schonen, nigricans en phylicifolia zoowel als nigricans 
en cinerea in Noord-Zweden. In dit geval zijn de habitueel dis- 
tinctere genotypen niet uitgedifferentieerd en hier begint de on- 
oplosbare strijd der systematici. 1) 
Uit deze discussie volgt, dat het probleem der soortsvorming 
een genotypisch en selectorisch is. De soorten zijn van genotypisch 
standpunt uit, genotypen-mengsels, welker gemiddeld morphologisch 
uiterlijk door pleiotrope factoren bepaald wordt. De pleiotrope 
werking der factoren verklaart ook waarom de systematici vaak 
zoo vele karakteristieke kenmerken der soorten opnoemen kunnen. 
Zij beschrijven namelijk slechts de diffuse reactie 
van een en denzelfden factor in de verschillende 
organen van het individu. Daar deze factoren voorhanden 
zijn moeten, om aan de soort de voor de systematici essentieele 
kenmerken te geven, moeten zij ook homozygoot of vrijwel homozy- 
goot zijn.2) Daar de overige, onbelangrijke kenmerken of de 
varieteits-kenmerken der soort niet homozygoot mogen zijn, want 
dan zou er geen variatie optreden, zoo volgt daaruit, dat alle of 
het meerendeel der gameten der soort de zoogenaamde soorts- 
eigenschappen (de pleiotrope factoren) bevatten, terwijl de varieteits- 
kenmerken (de overige factoren) volgens de mendelsche regel over 
de gameten verdeeld worden. Dientengevolge moet de frequentie der 
gameten, die de pleiotrope factoren bevatten grooter zijn dan de 
frequentie der gameten, die een splitsende factor bevatten. Men 
zou dus van genotypisch standpunt de soort aldus kunnen defini- 
eeren: Soort is eene ‘combinatie-spheer, welker gemiddeld type 
door de frequentie der gametensoorten bepaald is, en waarbij de 
variabiliteit door het aantal splitsende factoren bepaald wordt. 
Snijden de combinatiespheren van twee soorten elkaar, dan wordt 
de begrenzing willekeurig. Terwijl dus het genotypische moment 
der soortsvorming ons begrijpelijk is, omdat wij dat experimenteel 


1) Natuurlijk, want dat zijn, evenals Rubus, syngameonten die zich in het 
eerste evolutie-stadium, dat welk direct op de kruising volgt, bevinden. L. 
2). Toch niet, want O. Lamarckiana, die zeker heterozygoot is, is voor de 
systematici even goed een soort als welke homozygote ook. L. 
