HERIBERT NILSSON’S ONDERZOEKINGEN ENZ. 173 
nabootsen kunnen, is het andere moment, het selectorische, de 
differentieering der soorten ons niet zoo duidelijk. Dat echter de 
darwinsche gedachte der natuurselectie, die gedurende lange tijd- 
perken gewerkt heeft, eene zeer aannemelijke verklaring dezer ver- 
schijnselen geeft, kan niet geloochend worden en zal ook wel in 
t algemeen niet worden geloochend. Slechts moet men de conse- 
quentie dezer opvatting accepteeren, dat de tegenwoordige soorten, 
omdat zy, na ontelbare kruisingsexperimenten der natuur door 
deze als de vitaalste combinatie-spheren (genotypen-mengsels) utt- 
gesorteerd zijn, ook de eenige zijn, die in den strijd om het bestaan, 
bestaan kunnen.1) Daarom meen ik, dat alle nieuwe soorten, die 
wij experimenteel kunnen doen te voorschijn treden, hoogstwaar- 
schijnlijk reeds vroeger doof den geweldigen experimentator, de 
natuur, geprobeerd zijn, maar als minderwaardig verworpen. Voor 
de theorie der Evolutie is echter deze consequentie zeer fataal. 
Dat de variabiliteit dooreene genotypenvorming door krui- 
sing verklaard wordt en dat morphologisch beschouwd nieuwe 
soorten door kruising ontstaan kunnen, zooals LoTsy meent, stem 
ik grif toe. Of echter Evolutie op deze wijze mogelijk is, houd 
ik op grond van het boven ontwikkelde voor „mehr als fraglich.” 
Wij moeten dus ook een overzicht over de laatste kategorie van 
het verzamelbegrip der soortvorming namelijk over de genenvorming 
geven, om te zien of het experimenteele onderzoek ons uit de 
moeielijkheid helpen kan in welke wij ten opzichte van de evolutie 
geraakt zijn. Ontstaan heden ten dage nieuwe genen, die vitalere 
combinaties (genotyben) vormen dan de nu voorhandene...? Kunnen 
dus de biologische eenheden (de factoren) met 
niet biologische stoffen, die door het organisme 
geassimileerd worden, reageeren en geheel nieuwe 
genen vormen? Zoo moet men, zonder twijfel, bij den tegen- 
woordigen stand der verervingswetenschap de vraag stellen. Want 
op phantastische verklaringen zooals die van de „Vervollkomm- 
nungstrieb” of van de „Zieistrebigkeit” kunnen wij niet verder 
bouwen. Ook het Lamarckisme, dat de soortvorming als eene ver- 
andering van het heele organisme door uitwendige, meestal physische 
factoren verklaart en dat geheel op eene verwarring der reactie- 
1) Zeker niet juist zoolang men niet in plaats van „bestaan kunnen” 
leest: „thans ter plaatse waar zij groeien bestaan kunnen.” L. 
