114, HERIBERT NILSSON’S ONDERZOEKINGEN ENZ. 
wijze van het phaenotype met erfelijke verandering berust, kan, 
zooals JOHANNSEN, BATESON en Baur duidelijk aangetoond hebben, 
geen enkel „einwandfreies” experimenteel resultaat toonen, zoodat 
deze soortsvormingstheorie tot de geheel speculatieve moet ge- 
rekend worden. 
De beantwoording der vraag of nieuwe genen ontstaan kunnen, 
is slechts door onderzoek van homozygote afstammingsrijen, dus van 
reine lijnen, mogelijk. 
Meerdere proeven, die in de laatste jaren onder dezen voor- 
zorgsmaatregel genomen zijn hebben zeer overeenstemmend het 
resultaat gegeven, dat een optreden van positieve genen niet gecon- 
stateerd kan worden, terwijl men daarentegen zeer veel gevallen 
kent, die het verlies van een gen schijnen te demonstreeren. Daar 
echter deze verliesmutaties misschien ook als splitsingsproducten 
verklaard kunnen worden, doordat een factoriaal gezien zeer een- 
voudig polymeer reduplicatie-complex opgelost wordt, zooals ik 
(Ber. d. Deutsch. bot. Gesellsch. Bd. 34. 1916 p. 870) heb trachten 
te demonstreeren, is ook het spontane verlies van genen „fraglich”. 
Overigens helpt ons het constateeren van verliesmutaties zeer weinig 
voor de beantwoording der evolutie-vraag. Wel wordt het, als men 
verliesmutatie aanneemt, begrijpelijk hoe verschilpunten ontstaan, 
hoe dus een voortgezette variabiliteit door splitsing en recombinatie 
mogelijk wordt. Maar de consequentie dezer opvatting is nood- 
zakelykerwyze dat de laagste organismen meer genen dan de hoogste 
moeten hebben. Want iedere schrede op den weg der ontwikkeling 
kost een gen. Men moet dus aannemen, dat eene hoogere morpho- 
logische differentieering met een verlies, niet met iets dat er bij komt, 
in verband staat. De evolutie wordt dus, slechts morphologisch be- 
keken, eene ontwikkeling van het lagere naar het t hadden genoty- 
bisch bekeken wordt zy degeneratie. 
Deze opvatting is consequent. Zij is slechts voor onze morpho- 
logische opvatting der ontwikkeling der organismenwereld, die 
eigenlijk slechts op het geheel willekeurige postulaat gebaseerd is, ~ 
dat alles, wat groot en rijkelijk gedifferentieerd is, ook hoog ont- 
wikkeld is, onaangenaam. Eene dergelijke theorie der evolutie door 
degeneratie werd reeds in 1911 door HAGEDOORN geschetst. LoTsY 
nam ook in zijne eerste verhandelingen over soortsvorming door 
kruising een rijke verliesmutatie voor de differentieering der orga- 
