HERIBERT NILSSON'S ONDERZOEKINGEN ENZ. 175 
nismenwereld aan, wat ook wel voor ziin theorie consequenter 
was. Later heeft hij echter het bestaan van verliesmutanten betwij- 
feld [in zijn boek over „Evolution”]. Ook BATESON wijst er ernstig 
op, dat wij voor de consequentie staan onze opvattingen over 
evolutie in dezen te moeten revideeren. Tegen deze opvatting der 
evolutie door verliesmutatie spreekt echter reeds de problematische 
aard der verliesmutanten: Van zeer veel belang is ook, dat de ver. 
liesmutanten, wel verre van beter georganiseerde typen dan de 
individuen der reine lijnen te zijn uit welke zy (heeten te) ont- 
staan, doorgaans zwakkere, ten deele zelfs niet eens levensvatbare 
individuen zijn. In den strijd om het bestaan in de vrije natuur 
zouden zij allen zeker spoedig uitgeroeid worden. Zij voldoen dus 
ten opzichte hunner vitaliteit niet aan de eischen welke men aan 
ze stellen moet. Een evolutietheorie op grond van verliesmutanten 
op te bouwen is dus een zeer problematische onderneming. 
Meerdere feiten uit het experimenteele deel van dit werk en de 
discussie op de laatste bladzijden toonen wel, dat de Evolutie- 
theorie met de resultaten van het experimenteele onderzoek, dat 
door het mendelisme gewekt werd, niet vereenigbaar is. Want de 
studie der morphologische eigenschappen kan absoluut-niet gerech- 
tigd geacht worden om gevolgtrekkingen omtrent bhylogenetische 
verwantschap te maken; de tegenwoordige soorten representeeren 
de vitaalste combinatiespheren van genotypen en een nieuwvor- 
ming van genen heeft men niet kunnen constateeren 1). Daar men 
de induktieve Resultaten van het Mendelon- 
derzoek niet ontkennen kan, schünt het mü alsof wij 
aan dat punt der soortsvorming gekomen zijn, waar wij ernstig 
overwegen moeten of niet de eenige consequente oplossing der 
tegenspraak deze is, dat wij de deduktieve Evolutie op 
moeten geven. Maar dit is nog honderd maal erger dan die reeds 
paradoxale theorie der Degeneratie-evolutie, de eerste misgeboorte 
eener soortsvorming op mendelsche basis, hoor ik van meerdere 
zijden; want men kan natuurlijk niet op eene andere wijze al die 
1) Behoeft ook niet, ten eerste zijn de genen zelf nog zeer problematisch, 
ten tweede is deze meening een gevolg van de vooropgestelde meening, dat 
er slechts ééne soort van oerplasma geweest is; zoodra men aanneemt dat 
er meerdere soorten van oerplasmata zijn ontstaan, is nieuw-vorming van 
genen overbodig. L. 
