HERIBERT NILSSON’S ONDERZOEKINGEN ENZ. 177 
Konglomerat sein. Sie ist auch ein genotypisches Konglomerat” 
en op p. 135: 
„Die morphologische Wissenschaften, nämlich die Syste- 
matik und die experimentelle Morphologie, können deshalb 
zu der Lösung des Problems der Artbildung nicht beitragen.” 
Wat de Linné’sche soorten betreft, zijn wij het dus ook volmaakt 
eens, slechts in definitie’s, of misschien nog juister slechts in 
nomenclatuur, verschillen wij ten opzichte van het soortsbegrip. 
De reden daarvan is in de eerste plaats het verlangen van 
HERIBERT NILSSON om de Linne’sche soorten te behouden, ten 
deele uit — het zij zonder eenige hatelijkheid gezegd — conser- 
vatisme (p. 136: Es ist unzweckmäszig einen fest eingebürgerten 
Begriff auf eine ganz andere Sache als die ursprünglich gemeinte 1) 
zu ueberfiihren), ten deele wel uit piéteit voor LINNAEUS en last 
not least om de moeilijkheden en de (m.i. schijnbare) paradoxaliteit, 
waartoe mijn soortsbegrip, consequent doorgevoerd, leidt zoowel 
als om de onmogelijkheid om een alleszins passend soortsbegrip 
te vinden. 
Wat het eerste punt betreft, naar mijne vaste overtuiging, staat 
mijn soortsbegrip — het totaal van alle homozygote individuen 
van identieke genotypische samenstelling 2) — dichter bij het 
ursprünglich gemeinte dan eenig ander, want LINNAEUS heeft zonder 
twijfel getracht individuen van gelijke constitutie tot ééne soort 
te brengen (hij hield de soorten immers voor oorspronkelijk ge- 
schapen en trachtte deze geschapen eenheden te reconstrueeren) 
en als men hem toen had kunnen bewijzen dat de door hem 
als soorten samengevatte individuen, „ein phylogenetisches Kon- 
glomerat (und) auch ein genotypisches Konglomerat” waren, zou 
hij zeer zeker de eerste zijn geweest om te trachten beter met 
zijn doel overeenstemmende groepen te maken. 
Juist uit piëteit voor LINNAEUS moet men dus m.i. zijn groepen 
niet langer soorten noemen, maar ze een anderen naam geven, aan 
welke, om onze dankbaarheid voor zijn — het zij zonder eenige 
neiging tot kleineering gezegd — catalogiseerwerk te toonen, ik den 
naam Linneonten heb gegeven. 
Het laatste punt: het paradoxale, waartoe mijn soortsbegrip leidt, 
1) Door mij gecursiveerd. 
2) Dus onafhankelijk van hun „afstamming”, dus niet identiek met 
reine Linie. 
Genetica II. 12 
